Tijdens de verbouwing gaan de werkzaamheden door . . .

Mopti is in Mali misschien wel de plaats met de meest bonte mengelmoes van verschillende etnische groeperingen. Normaal leven hier de Peulen, Bozo, Touareg, Bambara, Dogon vreedzaam samen, elk met hun eigen specifieke outfit. Tulbanden, dogonmutsjes, punthoeden, zwaarden, messen, katapulten en kleurige jurken horen allemaal bij het straatbeeld. Sedou slaapt met een zwaard onder zijn kussen, de buurman Peul schiet ’s nachts zijn met dynamiet geladen geweer af in de lucht om aan te geven dat het goed met hem gaat. En zelfs ik heb een modern zwaard in foedraal naast mijn stoel in de Kanarie voor het geval dat! Baba had het lang geleden gekocht want hij vond het een vertrouwd idee dat ik me kon verdedigen. Ik vroeg hem hoe hij zich dat voorstelde, dat ik mijn raampje naar beneden draaide en met het lange mes ging zwaaien. Hij dacht even na en zei toen enigszins gegeneerd dat het ook wel handig was als ik een schaap had aangereden.

de buurman met zijn trots

Jolande krijgt tulbandles van Baba, januari 2012; tulbanden zijn in dit deel van Mali nu verboden

Na de verovering van het Noorden van Mali door de Touareg rebellen uit Libië en de extremistisch islamitische groeperingen, is Mopti een grensplaats geworden.

In afwachting van de besluiten van de interim regering samen met de militaire coupplegers en de bemiddelaars van de west Afrikaanse unie zijn de kazernes van Mopti gevuld met militairen uit de grote steden om Mopti te verdedigen en een opmars van de extremisten (enge fundamentalisten gelieerd aan Alqaida) tegen te houden.
Maar die militairen uit de grote steden zijn over het algemeen verwende, moderne jongens die al vervreemd zijn van het leven in de provincie. Zij zijn in het leger gekomen om een vast salaris te hebben en een maaltijd, niet om te vechten. Toen ze de woestijn ingestuurd werden, een bak zand in de hitte, die helemaal niet leek op hun leven in de kazernes rondom de hoofdstad Bamako, raakten ze in paniek. Ze belden met hun moeder terwijl de kogels om hun oren vlogen en deserteerden zodra ze konden. Als ze een vijand zagen deden ze hun ogen dicht en schoten op de tegenstander, ze bleven schieten tot hun kalaschnikoff leeg was, deden hun ogen open en begonnen te trillen.
En nu komen die militairen in Mopti om hier de boel te verdedigen. Elke Peul met een mes, Touareg met een zwaard wordt direct in elkaar geslagen door de militairen en verdedigd door de jeugd van Mopti. Tulbanden, messen, zwaarden, enz zijn verboden. Elke auto kan in beslag genomen worden door de militairen. Diesel kan geconfisqueerd worden evenals benzine en etenswaren onder het mom van oorlog.

Incident
Here Bugu is een parkeerplaats geworden van auto’s die hier tijdelijk gestald zijn, wielen eraf, accu’s eruit. Ik verplaats me achterop de brommer bij Baba of Sedou. Gistermiddag bracht ik zo met Sedou een bezoek aan Bathily, de burgemeester. Hij leeft noodgedwongen in zijn huis in Mopti dat nu bewaakt wordt door militairen in tenten voor de deur. Toen we aan kwamen rijden was er een opstootje. De militairen hadden een passerende Peul, die gewoontegetrouw een mes om zijn nek had hangen, in elkaar geslagen, de toegestroomde jeugd begon met stenen te gooien naar de militairen. Baba sleurde me van de brommer in een hutje aan de kant van de weg waar hij met zijn vrienden verbleef. Even later was de rust hersteld, de soldaten liepen grappend en grollend in het rond en schudden elkaar de hand, ze hadden weer een klus geklaard.
Dit voorval is typisch voor de situatie hier. De militairen, die er zijn om de bevolking te beschermen tegen invallen uit het Noorden, ageren tegen de bevolking zelf, die ze niet kennen en als gevaarlijk beschouwen.

wachten
Het is nu vooral afwachten. Wachten op de onderhandelingen van de politieke en militaire top in Burkina. De “nieuwe” militairen willen geen inmenging van buitenaf (waarschijnlijk uit angst voor hun eigen hachje). De interim-president heeft intussen de oorlog verklaard aan het Noorden, maar later gevraagd om onderhandelingen.
Het Malinese leger is niet in staat om te vechten in het Noorden, ze kennen de grote hete zandbak niet waar de rebellen en extremisten heer en meester zijn. Ze hebben geen discipline, zijn bang, vergrijpen zich aan alcohol in de kantine van de kazernes en bruuskeren de oudere garde van militairen waarvan een deel gevlucht is en een deel manmoedig is gebleven.

evenals alle andere hotels is ook het bekende Bisap cafe gesloten

De burgemeester ziet daarom alleen een mogelijkheid in onderhandelingen met de bezetters hoewel ook hij zich realiseert dat er met extremisten niet te onderhandelen valt. De nieuwe interim regering heeft van de militairen 40 dagen gekregen om de zaak op orde te brengen. Een onmogelijke opgave. Veel hangt ervan af of de bevolking rustig blijft en zich niet laat provoceren door het leger die zich als bezetters gedragen.

Het is erg schokkend om te zien hoe een land als Mali, met zulke mooie mensen, in zo’n korte tijd kan veranderen in een chaos. Gogo, de vrouw van de burgemeester zei dat ze met veel anderen de realiteit niet kan bevatten en voortdurend het gevoel heeft dat ze meespeelt in een film.

de positieve jongeren moeten ondersteund worden
Zelf denk ik dat één van de grootste problemen is dat veel geld dat van buiten komt blijft hangen in de hoofdstad en het leven van de politici en hun vrienden verrijkt. Dat zal niet veranderen. De werkeloosheid onder de jongeren is enorm. Hoe kun je dan positief blijven? De jeugd van Mopti heeft aan de burgemeester aangeboden te helpen. Omdat er geen geld meer is in de kas van het gemeentehuis is veel werk stil komen te liggen. De jongeren doen vuilnisdiensten om een positieve bijdrage te leveren, onbetaald. Er zijn acties aan de gang om voedsel, medicijnen e.d. te transporteren naar het Noorden. Maar diezelfde jongeren wordt geen enkel perspectief geboden.In Mopti is niets voor ze, geen buurthuizen, bioscoop, sportplaatsen. Niets en als er dan ook geen werk is en geen school wat doe je dan?
Particuliere initiatieven zijn belangrijk omdat die buiten de gebaande wegen kunnen gaan. Ik wou dat daar in Nederland aandacht aan werd besteed en wij niet voortdurend moeten vechten voor geld, laat staan subsidie.

HERE BUGU
Op Here Bugu houden we ons rustig en draait alles op een laag pitje. Het “dode seizoen” met de hitte is ingezet wat betekent dat je sowieso minder actief kunt zijn. Baba en ik gebruiken de tijd om te evalueren en scenario’s te maken “hoe nu verder”.
De mensen om ons heen hebben grote zorgen. Geen werk, geen loon, geen eten (de prijzen zijn hier nog niet zo heel erg gestegen). Baba heeft een tweede telefoon omdat hij platgebeld wordt met hulpvragen.
Het schooltje heeft doorgedraaid onder alle omstandigheden van de afgelopen weken.


Het motto van Here Bugu, verander het slechte in het goede, blijft krachtig overeind staan en dat is waar we onze krachten voor inzetten.
We hopen op iedereen te kunnen blijven rekenen.

Het volgende bericht zal gaan over de situatie van de Graan Bank.

in Mopti aangekomen

Veilig aangekomen in Mopti na lange busreis. Opvallend weinig mensen gezien, lijkt of de meeste binnen zitten. Hier in Mopti veel militairen, politie, gendarmes. Veel loslopende ongeorganiseerde militairen die hier nu gestationeerd zijn uit andere delen Mali en die op zoek zijn naar van alles ( eten , benzine, brommers, autoos.). Ze zeggen dat ze als soldaten daar nu recht op hebben. Sommige mensen nog in een soort van shock, iedereen hangt op zijn stoepje, geen werk, hier en daar al serieuze problemen om voedsel te krijgen door gebrek aan geld. Na donker binnenblijven. Op Here Bugu rustig, wel een soort parkeerplaats geworden van onklaar gemaakte auto's die hier geparkeerd staan. Sedou, zoon Idrissa en Tjakko surveilleren de hele nacht. Overal zeer verwelkomd, begon al op busstation Bamako, Here Bugu noemden ze me, maar ook onderweg in San en later Sevare. Hitte is heftig na luxe in Bamako. Ben heel erg moe en ga het dak op, morgen verder kijken.

1vandaag

http://www.eenvandaag.nl/buitenland/40146/mali_een_tweede_afghanistan
zie uitzending gemist voor verslag over Mali

Waarom het werk van Rondom Baba juist nu zo belangrijk is

Yvonne Gerner

Baba Traore

Na de spanning van de afgelopen weken en dagen was er tijd om even op adem te komen.
In Mopti is het nu rustig en herneemt het leven zijn normale gang voor zover dat mogelijk is in de huidige onzekere situatie met militairen die de stad en de wegen controleren.
Baba, altijd positief gestemd, maakt zich ernstige zorgen. We weten nog niet wat de verse interim regering gaat doen, hoe ze de problemen in het Noorden met de oprukkende extremistische groeperingen die in het kielzog van de Touaregrebellen zijn meegekomen, gaan oplossen. Maar ondertussen melden zich honderden jongeren bij het militaire kamp om zich aan te sluiten bij de militairen.
Diezelfde beweging zie je ook in het noorden waar de verschillende strijdende extremistische partijen jongeren rekruteren.

Armoede
Hiermee zit je direct in de kern van de problematiek. Er is geen werk, de komende maanden zal er steeds minder voedsel zijn. Bij het leger gaan betekent in het beste geval dat je de mogelijkheid hebt wat voedsel, terecht of onterecht verkregen, mee naar huis te kunnen brengen.

Wat zou jij doen als je degenen voor wie je verantwoordelijk bent ziet creperen?

Ontwikkelingssamenwerking wel/niet?
Ja of nee en hoeveel dan is een hot item op dit moment. Vaak wordt het gebracht of het een gunst is van de rijke landen aan de armen.
Daarbij komt onvoldoende aan bod dat we in hetzelfde schuitje zitten met elkaar.
Wij westerlingen kunnen het goed hebben omdat het hier zo arm is, die twee staan met elkaar in verband. Daar kun je vrede mee hebben en zeggen:”Nou dat zij dan maar zo, jammer voor hun, het hemd is nader dan de rok”.

Maar het is juist de armoede, de honger, het gebrek aan onderwijs, de uitzichtloosheid die maakt dat mensen een makkelijke speelbal worden van allerlei groeperingen en internationale machtspelletjes die op de korte en langere termijn ook een regelrechte bedreiging vormen voor het westen. Gisteren las ik op nu.nl dat de salafisten (fundamentalistische islamieten) in Duitsland 25 miljoen Korans gaan verspreiden.
Dat is een signaal, daar willen ze iets mee duidelijk maken zoals: “we zijn er”.
In Europa maken ze dat nu nog op een andere (beschaafdere) manier kenbaar dan hier maar het signaal is duidelijk.

Er ging veel mis
Dat er heel veel mis is gegaan in die ontwikkelings samenwerking weten we ook, dat veel geld verloren is gegaan en/of in de verkeerde zakken terecht gekomen is bekend.
Naar aanleiding daarvan is de controle op de hulp enorm aangescherpt en het beleid verandert. Dat heeft weer als nadelig gevolg dat er een enorme hoge post in het budget van de hulp komt voor alle controlerende functies en instanties. Dat levert ook weer banen op,(vooral in het westen) maar vermindert het percentage dat direct ingezet kan worden. Bovendien heeft het ook als nadeel dat het werk op de locatie erdoor verstikt wordt.
Bijvoorbeeld doordat dezelfde vergader- en administratiecultuur die we in Nederland kennen hier op lokaal niveau ook toegepast wordt terwijl dat niet op die manier bij hun cultuur hoort.
In Mopti alleen al staan ongeveer 80 internationale hulpprojecten geregistreerd (Rondom Baba niet).

Uit de praktijk
Op een dag kwam een vertegenwoordiger van de werkeloze jeugd van Mopti bij ons langs op Here Bugu omdat hij het bord langs de weg had gezien. Een Malinees, leraar op de technische school, die zich het lot van de jongeren aantrekt.
Hij had besloten de lijst met projecten eens af te gaan. Toen hij bij ons kwam had hij er 25 gehad.
Iedereen was aan het werk op Here Bugu en tenslotte hadden Baba en ik even tijd om met hem te praten. We vertelden hem over het werk en onze idealen terwijl we over het terrein liepen en hem alles lieten zien; (zie voor onze projecten en doelstellingen de website en de BaBablog)
Ondertussen vertelde hij over de problemen van de jongeren in Mopti en we wisselden ideeën uit over mogelijke toekomstige samenwerking.
Tenslotte haalde hij, met tranen in zijn ogen, zijn aktetas tevoorschijn en opende die. Hij zat vol met documenten. Papieren verhalen gekregen in de verschillende bureaus waar hij langs was geweest. Gekregen van een medewerker die achter een bureau zat, onder een airco. Geen één keer was er aan hem gevraagd: “wat is je probleem kunnen we je helpen”. En ik krijg tranen in mijn ogen nu ik dit opschrijf.

Ander voorbeeld
We kregen de laatste tijd af en toe bezoek van vertegenwoordigers van lokale O.N.G.’s (niet regering gebonden ontwikkelshulp organisatie). Dat zijn lokale organisaties die aangestuurd en betaald worden door het westen maar de medewerkers zijn van hier.
Ze komen vanuit hun bureaus waar ze vergaderen en administreren en alles doen wat van het westen verlangd wordt als voorwaarde voor de financiële hulp. Ze huren experts in, Malinese afgestudeerden die plannen op papier maken maar niet meer in contact staan met de armen zelf. enz. Dan staan ze ineens op Here Bugu, met hun mooie witte 4wheeldrive met chauffeur en kijken om zich heen. Als ze zien wat wij in 3 jaar hebben opgebouwd, met een klein, zelf bij elkaar vergaard budget, hoe gemotiveerd de mensen zijn die bij ons rondlopen, wat een impact het heeft op de omgeving staan ze sprakeloos en vragen tenslotte waar onze experts zijn. Baba wijst dan om zich heen naar de mensen die aan het werk zijn en zegt: dat zijn onze experts en wij de begeleiders, we beginnen van onderop.

Hoe doe je ontwikkelingssamenwerking?
Er zijn verschillende niveau's. Op beleidsniveau in samenwerking met regeringen en instanties. Op uitvoerend niveau in samenwerking met mensen die verstand hebben van sociale en culturele processen en die bereid zijn tussen de mensen te leven, naar ze te luisteren en hun eigen cultureel bepaalde attitude aan de kant te zetten.
En eis niet van het uitvoerend niveau dat ze dezelfde regels kunnen volgen die nodig zijn op beleidsniveau.
En heb vertrouwen in mensen van de particuliere initiatieven.

Rondom Baba
De kracht van Rondom Baba is dat wij, Baba en ik, kunnen werken vanuit de situatie van de extreem armen zelf, zij zijn tegelijk onze doelgroep, onze experts, onze vrienden en collega’s.
Een project zoals het onze kan voorlopig in de huidige samenleving jammer genoeg alleen omdat het ons ideaal en onze passie is en wij bereid zijn dat voorlopig vrijwillig te doen en ik in die zin ook grote persoonlijke risico’s neem.

Voorwaarde om op deze manier te werken is dat ik bereid ben te integreren in de gemeenschap van de armen, met hun te leven, naar hun te luisteren en met hun te werken.
Wil je een fenomeen onderzoeken, zoals bijvoorbeeld ontwikkelingssamenwerking, dan doe je dat het beste op de plek waar de ontmoeting plaatsvind en dus ook waar de wrijving tussen de culturen ontstaat. De volgende stap is of je bereid bent je te ontmantelen van je eigen gewoonte patronen en met nieuwe ogen te gaan zien wat er moet gebeuren.

Samenwerken
De overheid heeft een budget voor ontwikkelingssamenwerking en dat is heel belangrijk voor de toekomst van ons allemaal.
Voor de private sector pleiten wij, Rondom Baba, dat het geld naar de privé projecten gaat, daar waar het geld niet eerst gefilterd wordt door de grote administratieve personeelskosten, gebouwen, reclame enz. Daar waar het geld direct op het veld ingezet wordt.

Betrokkenheid
Rondom Baba krijgt geld van kleine privé fondsen en van donateurs (zie www.rondombaba.nl). Het is voor ons onmogelijk om aanvragen te doen bij Oxfam, Wilde Ganzen enz. waar het grote geld zit. Wij hebben de capaciteit niet om ons door de administratieve rompslomp van een aanvraag heen te worstelen en we willen het ook niet.

Wij willen mensen, stichtingen, donateurs die ons volgen, die ons vertrouwen omdat ze met interesse en openheid onze jaarverslagen lezen en eventueel onze blogs waar ze kunnen lezen hoe we het doen.

Natuurlijk ben ik op zijn minst "prettig" gestoord dat ik persoonlijk zo’n groot risico neem om dit werk te doen.

Maar ook weer niet want wij van Rondom Baba kunnen het en het zou zonde en deprimerend zijn als ik mijn capaciteiten niet zou inzetten uit angst voor persoonlijke onzekerheid. Mijn geluk hangt niet af van mijn zekerheid maar hangt er wel vanaf of ik mijn idealen en dromen voor een rechtvaardigere samenleving probeer waar te maken.

Ondertussen hopen we natuurlijk wel dat we het vertrouwen krijgen van een steeds grotere groep, dat we gezien worden, dat het project kan groeien en bloeien en een rolmodel kan worden in samenwerking met:
de verantwoordelijken voor ontwikkelingssamenwerking en met u.
Ons werk is belangrijk, juist nu!
Help ons dit te realiseren en wordt donateur (www.rondombaba.nl donatieformulier)

“Niet het geweld maar het goede vernietigt het kwaad“

festival in Timbouctou in januari 2012

Gister heb ik een groot deel van de dag geslapen. In de “comfort-zone” in Bamako. Ik bleek verschrikkelijk moe te zijn van de afgelopen dagen waarin al mijn zintuigen op scherp stonden om het juiste te doen op het juiste moment. Als er heel veel angst om je heen is werkt dat bij wijze van spreken als een stoorzender op je intuïtie.
Het hotel waar ik zat ging dicht. De laatste blanken om me heen waren (terecht) bang en stonden op punt van vertrek voor het embargo dat zou ingaan als de couppleger zich niet terug zou trekken. Geen diesel meer, geen elektriciteit, geen voedsel enz. De kans dat de bevolking dan op hol slaat is groot en daar moet je als blanke niet tussen willen zitten.
Dat was ook voor de Nederlandse Ambassade de reden om te overwegen de nog aanwezige Nederlanders dringend te adviseren het land te verlaten. Maar voordat dit besluit viel stond het jammer genoeg al in de Nederlandse kranten terwijl op hetzelfde moment de couppleger zich terugtrok en de embargo’s werden opgeheven.

Dat zorgt voor angst bij familieleden en vrienden. Maar er zit ook een goede kant aan. Er is aandacht gekomen en we hopen dat die aandacht blijft.

Want de situatie is nog steeds heel ernstig en het is belangrijk te weten dat het niet een probleem van Mali alleen is, dit gaat niet om een ver van je bed show. Het voert te ver om de complexiteit van de situatie hier uit te leggen, onderaan geef ik een verwijzing naar een goed Nederlands stuk hierover voor als je in meer geinteresserd bent.

Bamako
Hier in Bamako wordt het nu rustiger, het leven herneemt zijn gang, mensen gaan door met werken om hun dagelijkse kost te verdienen. Maar in het Noorden van het land voltrekt zich een humanitaire ramp. De Touaregrebellen die het Noorden stormachtig veroverd hebben om hun oude ideaal van een eigen Touaregstaat te realiseren worden nu 'ingehaald' door verschillende groeperingen van islamitische extremisten (en dat zijn veelal geen malinezen) die gelieerd zijn aan Aqmi (Afrikaanse tak Alqaida) en die hardhandig de charia invoeren (vrouwen gesluierd, boeven handen afhakken, vrouwen stenigen enz). Deze groeperingen willen heel Mali en vervolgens heel Afrika en verder veroveren. Zij hebben enorme financiele middelen uit de internationale drugshandel en zijn werkelijk een gevaar voor de wereld en veel machtiger dan je zelfs maar durft te vermoeden.
Baba en ik staan in contact met mensen uit Timbouctou en Gao. Er wordt hevig gevochten, er zijn veel verschillende strijdende partijen en voor de bevolking onduidelijk wie bij wie hoort. Ze dringen de huizen binnen en pakken al het schaarse voedsel af, ze plunderen moorden en verkrachten.
Dit heeft niets met de ISLAM zoals we die in Mali kennen te maken.

Timbouctou

Here Bugu
In Mopti en Sevare is het kalm nu. Sommige winkeltjes gaan weer open. Overal wordt gepatrouilleerd. Mopti en Sevare zijn op dit moment zo’n beetje de grensplaatsen naar het bezette gebied.
De mensen van de windmolenploeg op Here Bugu willen weer aan het werk ook omdat ze geen eten meer hebben doordat alle inkomsten wegvallen. Baba durft het nog niet aan. Here Bugu is open en toegankelijk zoals altijd maar alle bedrijvigheid die ontstaat als het werk hervat wordt zoals transport, dagelijks langdurig gebruik van de generator op diesel enz zal teveel de aandacht trekken.
De landbouwwerkzaamheden gaan wel door maar die worden uitgevoerd door de medewerkers die er wonen.

Baba spreekt de Bella toe

Les aan de windmolengroep

we gaan door
En ik, ik wacht nog een paar dagen af. Als duidelijk wordt dat het leger in Mopti aangestuurd wordt vanuit de nieuwe regering en de verdediging sterk genoeg is tegen de extremisten ga ik terug en ik hoop dat het snel zal zijn. Ik kan dan ook voedsel, gas en geld meenemen. Gael, de ingenieur van de windmolens, is met de Nissan naar Guinee gevlucht en ik hoop dat hij binnenkort terugkomt in Bamako zodat ik daarmee terug kan keren.
Maar ik wil eerst meer zekerheid, niet alleen voor mezelf maar ook om de Malinezen zelf niet door mijn aanwezigheid in gevaar te brengen.

Het werk op Here Bugu zal voortgezet worden en we rekenen en hopen op steun via maandelijkse donaties. Als privé stichting kunnen we nu juist veel doen omdat we niet gebonden zijn aan de officiële kanalen.

“Niet het geweld maar het goede vernietigt het kwaad“
(Tolstoi}.

meer informatie zie: http://gafouinsegou.blogspot.com/2012/04/pasen-in-mali.html

BABA aan het woord .............

Vanochtend heb ik aan Baba gevraagd wat hij namens Here Bugu en Stichting Rondom Baba te zeggen heeft. Hieronder zijn antwoord:

Mali heeft zijn culturele en morele waarden langzaam verloren vanaf de tachtiger jaren.

Mali is niet in staat om de twee volgende negatieve ontwikkelingen tegen te houden;
1.
de radicale islamieten beschikken over grote financiële middelen om hun doel na te streven: islamisering van de wereld. Zij komen de arme landen binnen en bieden beurzen aan arme Malinesen om te studeren in het buitenland aan fundamentalistische koranscholen. Ze bouwen overal nieuwe moskees en ook daarvoor betalen ze de bevolking om dat toe te staan. Als je geen eten en geen werk hebt dan heb je niet veel keus. De nieuwe, jonge imams komen terug en dwingen de bevolking hun leer op. De bevolking doorziet het wel maar weet niet hoe dit te stoppen, er is niets anders, geen alternatief.

2.
de malinese autoriteiten die rijk zijn geworden sturen hun kinderen naar het buitenland om te studeren terwijl de kinderen hier niet naar school kunnen, de scholen die er zijn voortdurend staken omdat de leraren niet betaald worden.
Vervolgens komen de rijken afgestudeerd terug en vertellen de jonge mensen hier hoe het moet vanuit het westerse kapitalistische gedachtengoed . een gedachtengoed dat nergens aansluit op de waardevolle oude waarden en normen. Een gedachtengoed dat te zien is in de reclames en westerse soaps op televisie. Een gedachtengoed dat de hoogste prioriteit geeft aan het hebben van een brommer, een auto, telefoon, televisie enz.

Baba zegt:
Wij hebben geen keus tussen de twee. Alle mooie waarden die we geleerd hebben van onze ouders en voorouders en die onze cultuur zo prachtig heeft gemaakt dat westerlingen hier graag op bezoek komen gaan verloren.

We willen ons ontwikkelen maar de radicale islam gooit ons terug terwijl de nieuwe cultuur uit het westen eenzijdig wordt toegepast en misbruikt. Welke keus hebben we?

HERE BUGU

Op Here Bugu brengen we mensen samen uit alle aanwezige religies, uit alle etnische groeperingen. We leren dat we hetzelfde zijn en we brengen elkaar weer in contact met onze natuurlijke cultuur. We zoeken samen de weg naar nieuwe waarden en normen die ons kunnen verlossen uit de armoede.

Wat kunnen jongeren doen als er geen werk is, geen opleiding, geen opvoeding?


Op Here Bugu creëren we de ruimte waar mensen opgeleid en opgevoed kunnen worden ook door mensen uit het westen die zich met ons willen verbinden en hun kennis met ons willen delen maar niet opleggen. Ons windmolenproject in samenwerking met Nederlandse ingenieurs (www.I love windpower.com) is daar een goed voorbeeld van.

Het westen moet ook weten dat alle mensen die aan de moskee vastgekleefd zitten mensen zijn zonder werk, zonder inspiratie, zonder toekomstperspectief.

Help ons een alternatief te bieden naast de onmogelijke keuze tussen twee kwaden.
Het motto van Here Bugu is: wij maken uit de nood een deugd. We zitten nu in een afschuwelijke en angstige situatie. Maar die maakt ook duidelijk waar het probleem ligt en dat het niet alleen een Malinees probleem is.

Een verhaal dat we hier aan de mensen vertellen is het volgende:
Een oude grootvader vertelt aan zijn kleinzoon: “lief kind, er speelt zich een oorlog af tussen twee wolven in de harten van alle mensen. De ene wolf is de wolf van het kwaad, van de jaloezie, de haat; de andere wolf is de wolf van de liefde, het respect, mededogen en schoonheid”.
Het kind denkt hier even over na en zegt dan: “maar grootvader, wie van de twee gaat er winnen?”.
De grootvader strijkt het jongetje over zijn hoofd en zegt:
“dat hangt ervan af welke wolf je te eten geeft”.

Op Here Bugu weten we welke wolf we te eten geven maar we kunnen het niet alleen.
Ik vraag iedereen die zich met ons verbonden voelt door deze woorden ons te helpen, moreel maar ook door een kleine maandelijkse bijdrage. We werken alleen met ondersteuning van priveefondsen en vrienden en sympathisanten die ons steunen met een maandelijkse bijdrage: kijk op donatie op wwww.rondombaba.nl

laatste nieuws

er schijnt een akkoord te zijn bereikt: de coup pleger heeft vanavond aangekondigd zich terug te trekken. Dat maakt de weg vrij voor een wending ten goede. Laten we het hopen!!!!