TWEE SOORTEN VAN HONGER

Een paar weken geleden kwam op een zondag het gezin van Baba op bezoek op Here Bugu. Ik had ze uitgenodigd omdat ook de vrouwen van de armbanden uit Djennee er waren. De veertienjarige dochter van Baba was er ook bij. Ik had haar al lang niet gezien en herkende haar nauwelijks. Met haar veertien jaar was ze lang geworden, een magere, schichtige sliert, lichtelijk gebogen, niet bepaald moeders mooiste. Wat me verbaasde was dat ze een hijab droeg, zo'n sjaal-achtige capuchon die de haren en de hals bedekt. De enige in het gezelschap van de vrouwen. Ik ben dat hier niet gewend. De meeste mensen die ik ken zijn islamitisch maar 'gematigd' zoals ze het zelf noemen en het komt niet tot uitdrukking in hun kleding. In elke zin die ze sprak zat de naam van haar God verweven, hij wil dit, en hij wil dat en daarmee onderscheidde ze zich onmiddellijk binnen het gezellig lachende en kletsende groepje vrouwen die haar links lieten liggen.
De volgende dag vroeg ik Baba hoe het met haar ging.
Hij vertelde dat ze zich al enige tijd afzonderde en steeds geslotener werd, hij kwam moeilijk met haar in gesprek. Ze ging buiten schooltijd niet meer om met haar vriendinnenclub want die vond ze te 'werelds' zei ze. Ze hielp haar moeder in de huishouding, en vertelde verhaaltjes aan de jongere kinderen. Haar grote passie echter was lezen. Bij gebrek aan boeken, thuis en op school, verdiepte ze zich in de Koran, sterk aangemoedigd door haar leraren. Op school, het lyceum (niet te vergelijken met ons lyceum), waar het dragen van de hijab meer een 'mode' lijkt te zijn dan een verplichting, ging het wel goed, dacht hij.

Het zat me niet lekker en ik maakte me zorgen om haar. Ik nodigde haar nog een keer uit. Mijn eerste reflex was om haar gezellig in bed te stoppen met een glas warme melk, over haar hoofd te aaien en dan voorlezen uit een spannend boek. Maar dat gaat hier natuurlijk niet. Ik sloeg m'n arm om haar heen en nam haar mee naar de school waar de kisten staan met schoolboeken. We rommelden er wat in en ze zocht een paar kleuterboeken uit waar ze meteen in een hoekje in ging zitten lezen. Ik liet haar wat voorlezen en haar niveau leek voldoende voor een goed kinderboek.
Via internet bestelde ik wat kinderboeken die vrienden uit België voor me meebrachten naar Mali. Ik zocht vooral naar echte 'huilboeken', van die verhalen over zielige kinderen die verlaten, hongerig en alleen over de aardbol zwerven en het dan toch nog goed komt. Boeken zoals Alleen op de wereld, De geheime tuin, De kinderen van de grote field en zo. Van die boeken waardoor je alles uit je omgeving vergeet en je hart warm wordt van medelijden om de ander en hete tranen over je wangen rollen. Kortom boeken waardoor je gevoel openbreekt.

Het duurde een paar weken voor ze er waren en Baba werd gek van haar gezeur, een nieuw fenomeen.
En toen was het zover.
Hoe het afloopt, dat is nog te vroeg om te zeggen. Vandaag kwam ze langs om over het eerste hoofdstuk te vertellen, ze had nog niet gehuild. Wel had ze het boek aan haar leraar laten zien.

Die was niet enthousiast. Ze heeft moeten beloven om alleen in het weekend te lezen.
Er zijn twee soorten van honger; honger naar voeding voor het lichaam en honger naar voeding voor de ziel. Beide vormen van honger kom ik hier volop tegen. Voor een gezonde ontwikkeling moeten beide gestild worden.

op zondag mag het

de jongens van Here Bugu, zij kunnen nog niet lezen, doen zich tegoed aan de Nieuwsbrieven van de afgelopen 10 jaar

zij leert schrijven

en hij ook (18 jaar)

Gezien worden

Op oudejaarsdag kwamen zo’n 60 kinderen uit de armste wijk van Mopti naar Here Bugu voor onze traditionele oudejaars-spelen. Samen met de kinderen uit de omgeving worden de oude bekende spelletjes gedaan als wedstrijden in zakspringen, met eieren op een lepel in je mond lopen, als blindeman een aardewerken kom stukslaan waar kadootjes inzitten, koekhappen en dergelijken. De jongeren van Here Bugu hebben de leiding en Baba en ik zitten aan de zijkant te genieten.

Terwijl ik zat te kijken naar al die uitgelaten kinderen en foto’s maakte viel mijn oog op één jongetje. Iets in zijn blik raakte me. Ik stootte Baba aan en wees hem op het kind.

Baba reageerde verrast en vertelde me het verhaal van dit jongetje:

Een straatarm gezin, zoals de meesten. Maar dit kind, evenals zijn jongere zusje, speelde nooit met andere kinderen in de straat. De vader had vóór hun schamele huisje een soort hekwerk gemaakt zoals veel mensen doen om hun schaap in vast te zetten en daar zat het kind met zijn zusje en moeder dag in dag uit opgesloten. De vader zwoegde de hele dag als sjouwer om net genoeg geld te verdienen voor één maaltijd per dag voor zijn gezin.

Steeds als Baba langs het huis kwam viel dit jongetje hem op en op een dag wachtte hij tot de vader thuiskwam. De man vertelde dat hij niets op de wereld bezat behalve zijn vrouw en twee kinderen en dat hij bang was dat hen iets zou overkomen als hij aan het werk was en dat hij geen middelen had anders dan om te zorgen dat er iedere dag genoeg geld was voor één maaltijd. Baba sprak met de vader af dat de kinderen overdag onder de verantwoordelijkheid van zijn grote familie zouden vallen. Alle kinderen uit de grote Traore familie leven op straat en zij kregen de instructie zich over deze twee kinderen te ontfermen. Ontbijt konden ze krijgen in de grote gaarkeuken van Baba's moeder die elke ochtend op haar stoep staat en uit grote ketels kommen kinkeliba-thee schenkt (een medicinale thee van lokale bladeren die de immuniteit verhoogt). Bovendien zorgde Baba ervoor dat de jongen, die Hadi heet, een plaatsje kreeg in de grote openbare school.

En nu was hij hier, samen met de andere kinderen en ik zag hem. En zonder dat ik het verhaal kende knikte ik in de richting van het jongetje en zei: “Baba ken je dat kind? Kunnen we iets voor hem doen? Zit hij in de rijstactie, gaat hij naar school?”
En toen vertelde Baba het verhaal.

Mensen vragen wel eens hoe de mensen die op Here Bugu komen geselecteerd worden. Dit is een goed voorbeeld. Zo gaat dat dus! Met kinderen, met volwassenen. Soms komen ze naar ons toe, soms zien wij ze.

We zitten er ook wel eens naast. Dat blijkt meestal vrij snel. Er zijn mensen die op Here Bugu komen werken maar niet meedoen aan de oefeningen in de kring. In de kring ben je zichtbaar, individueel en als deel van het geheel tegelijkertijd. De mensen die niet bij ons horen verdwijnen meestal vanzelf omdat ze geen deel gaan uitmaken van deze gemeenschap.

Gezien worden is het begin. Later kun je dan zelf ook gaan 'zien'!

                                                               oudejaarsdag

de kinderen van onze eigen school. geen officieel school. jonge kinderen uit de omgeving worden voorbereid om later in te stromen in de openbare school

en dit is Petit Baba

Het niveau van de openbare scholen is zeer laag. Klassen met meer dan honderd kinderen, een oud koloniaal frans systeem en de onderwijzers staken regelmatig en lang omdat het geld voor hun salarissen niet 'aankomt'. Na zes volle jaren kunnen kinderen meestal nog niet schrijven en rekenen en de morele ontwikkeling is buitengewoon slecht.

Wanneer wij een kind tegenkomen waarvan we het vermoeden hebben dat hij/zij behoorlijk intelligent is proberen we een plaatsje voor hem te krijgen in een privé school. Zo deden we dat ook voor Petit Baba, zie de foto. Hij woont nu ook in het gezin van Baba en gaat naar een privé school. De kosten, ongeveer €160,- euro per jaar (schoolgeld, schooltenu en tas) worden voor hem betaald door een donateur uit Nederland. Ook voor Hadi zoeken we een oplossing die beter is dan de openbare school.

VAN HAND IN HAND # 5

de mensen van Here Bugu wensen iedereen een gelukkig 2019 en bedanken van harte voor alle steun

De rijst en gierst actie
Er komen nog steeds bedragen binnen. Op dit moment is de stand €15.851,60, bijeengebracht door 130 mensen. Een ongelooflijk resultaat waar we trots op zijn en dankbaar voor de vele monden die weer gevoed kunnen worden.
Een fotoboek over de mensen van Here Bugu is in de maak en we verloten drie van deze boeken onder de gulle gevers. Het boek zal ook online in te zien zijn.
We hebben besloten een vierde boek kado te doen aan trouwe fans van Here Bugu uit Groningen die, jaar in jaar uit, zich hebben opgeworpen als ambassadeurs voor ons en die veel donateurs hebben aangetrokken naast hun eigen aanzienlijke ondersteuning.
De verloting is te zien in de vier volgende filmpjes

                                          de eerste winnaar

de tweede winnaar

                                                               de derde winnaar

en de extra winnaars (hun namen zijn jammer genoeg niet te lezen op de film omdat ze met ballpoint zijn geschreven, alle andere briefjes zijn geschreven tijdens de schrijflessen)

De namen van de winnaars zijn:
John Hannema van Het Rijk van de Keizer
Pieter en Karin Heij en Heij van Dijk
Titia Daniels en Henk van der Geest

en het extra boek voor Jelle en Agnes Kooistra-Kooistra de Vos

als ik terug kom in NL kan het boek gedrukt worden (bestand is te groot om vanuit hier te versturen)
dus reken op begin maart.

VAN HAND IN HAND #4

Na 19 dagen zijn we de voorgenomen grens van €15.000 gepasseerd. We zijn diep onder de indruk van de vrijgevigheid en het vertrouwen van zoveel vrienden. Het werk hier begint nu. Direct na de jaarwisseling beginnen we met het inkopen van de zakken. Het is gelukt om bijna iedereen te bedanken, soms nog een hele zoekpartij om een e-mailadres te vinden. Binnenkort vindt de loting voor de fotoboeken op Here Bugu plaats.

Een blog vol films van de afgelopen week. Het is nog steeds uitzonderlijk warm in Mali. Here Bugu bruist van activiteiten en ademt rust tegelijkertijd.

Abou en zijn vrouw

Abou is op bezoek op Here Bugu om te vertellen over zijn paard

De leerjongens die hier wonen

 

De administratie

  

De kippengaas bedoening 

 

De leeropleiding met twee leraren, en in het gele shirt een fantastische kerel uit Gao die leert leer te prepareren

 

De jongen die niet sprak, opgegroeid als herdersjongen tussen de dieren, in onze school. Een oud-leerling van ons is na jaren terug en geeft alfabetiseringslessen.

VAN HAND IN HAND III

En de stand op 22 december is : €11.052,60

Ik heb beloofd dat er onder de rijst en gierst donateurs drie prachtige fotoboeken verloot zullen worden. Ik ben er hard mee bezig. De verloting zal plaatsvinden als we de 15.000 bereikt hebben  hier op Here Bugu en dat zal ik filmen en op de blog plaatsen.

Ik hou de medewerkers van Here Bugu op de hoogte van de actie door ze zo nu en dan bedragen op de computer te laten zien en foto's die we binnenkregen van een Kerstmarkt in Groningen met als goed doel Here Bugu. Op het filmpje zie je hoe onder de indruk ze zijn en getroffen dat er mensen zijn die willen helpen. Onder het filmpje de vertaling

                               

tekst Nianfo, vertaald in het Frans door Baba:

Alle donateurs die ons helpen en activiteiten ontplooien om ons en Here Bugu te helpen, die kennen wij niet en ze kennen ons niet, we weten alleen dat er mensen zijn die tussen ons zijn en met ons zijn en die er aan bijdragen. Als er ooit een mogelijkheid is, en we weten niet hoe die mogelijkheid ooit moet komen en we willen graag nadenken over een manier hoe we ooit aan die mensen kunnen laten weten hoe dankbaar we zijn en hoe we ze kunnen bedanken voor hun goedgevigheid. Daar gaan we over nadenken, om ze te bedanken!

Hieronder een paar filmpjes over het dagelijks leven van de vrouwen en wat er allemaal moet gebeuren voordat van de gierstkorrels een  pap is gemaakt.

                                 

Eerst moet er hout gehakt worden, ik begrijp niet dat de mannen dat niet doen, ga ik iets aan doen

Dan worden de gierstkorrels gestampt, zwaar werk, dat kan ook met een elektrische graanmolen maar die hebben we niet

                                    

Dan wordt de pap gekookt want de vaste werkjongens moeten op tijd eten. Omdat het deze tijd van het jaar 's morgens om zevenen 'koud' is, 21 graden, koken ze binnen en warmen zich aan het vuur

                    Over blijft de afwas, elke dag worden de pannen met zand geschuurd

                             En dan moet natuurlijk de hof nog geveegd, in mooie patronen

En tot slot een bedankje aan Sanne uit Amsterdam, die in haar eentje een actie op haar school is begonnen en inmiddels wel 193 euro heeft opgehaald

VAN HAND IN HAND II

Vandaag, op 21 december is de stand: €11.052,60
de stand op 16 december was : € 5.947,60

op naar de € 15.000

een zak rijst van 100 kilo kost € 70,-,

een zak gierst van 100 kilo kost € 40,

Over te maken op rekening NL98 TRIO 078 474 0593 

(BIC TRIONL2U) t.n.v. Stichting Rondom Baba o.v.v. Rijstactie

De rijst en gierst actie van Here Bugs helpt honderden mensen door de moeilijkste periodes heen. 

Met het geld van de donateurs kopen we zakken rijst en gierst op. Na de oogsten die plaatsvinden in november en december wordt het graan dat vooral in onze contreien en in het Noorden verbouwd wordt opgekocht door de grote handelaren. Zij sturen onderhandelaars naar de lokale markten en zelfs naar de plaatsen waar geoogst wordt.  

Hongersnood ontstaat niet alleen door de slechte oogsten. Het ontstaat ook doordat de beschikbare rijst en gierst opgekocht wordt en verdwijnt naar de hoofdstad en zelfs naar het buitenland. De handelaren worden rijk en er ontstaat een tekort voor de bevolking, er komt te weinig op de lokale markt. Daarvoor in de plaats komt dan goedkopere, gemanipuleerde rijst uit het buitenland (via hulporganisaties) op de markt. Die rijst heeft een andere kwaliteit dan de rijst die hier verbouwd wordt. Hij zwelt snel op bij het koken, heeft een lagere voedingswaarde en kan niet lang bewaard worden. De arme mensen die weinig te eten hebben maken een portie per dag klaar en geven dat over de dag verdeeld aan de kinderen. Met de geïmporteerde rijst lukt dat niet want die beschimmelt snel. Maar omdat hij goedkoper is concurreert hij met de nog aanwezige rijst op de markt.

Dit schrijf ik om aan te geven dat er meer zit achter hongersnood dan we vaak denken. Het grote geld speelt een belangrijke rol in de problematiek.

Voor ons is het niet makkelijk om toegang te krijgen tot de lokale markt met een monopolie van de grote handelaren. B heeft echter de nodige contacten die ons daarbij helpen. De zakken rijst van 100 kilo per stuk komen van verschillende plaatsen en worden met ezelkarren, taxi's en kleine vrachtauto's naar Sevare en Mopti gebracht waar wij ze ophalen, meestal in het donker.

Zo hebben we een contact in de Dogon die voor ons de markten afstruint voor de gierst. Hij doet dat nu voor ons voor het derde jaar. Hij heeft inmiddels zijn vaste adressen waar hij elk jaar komt en onderhandelt voor ons. Hij verdient ermee voor zijn eigen familie en heeft ook een zeker aanzien gekregen waar hij buitengewoon trots op is.

De rijst komt meestal per pinasse (kano) aan in de haven van Mopti. Die boten worden onderweg vaak overvallen. De zakken worden door de mensen die voor ons onderhandelen gemerkt met HB en moeten meteen worden opgehaald in de haven en hierheen vervoerd. Dat betekent dat er regelmatig mensen van ons daar aanwezig moeten zijn en wachten op de boten.

Het afgelopen jaar hebben we meer dan 50 grote families door de moeilijkste tijd heen kunnen helpen. dit jaar gaan we voor meer!! Van 200 naar 260 zakken.

Door de oorlog die woedt aan de overkant van de rivier, niet ver hier vandaan, zijn mensen op de vlucht. In mei kwamen zeven kinderen van een gezin aan in Mopti. Hun ouders waren gedood. B. ontfermde zich over hen en zorgde met onze voorraad dat er voldoende eten voor ze was totdat ze werden opgehaald door familie uit een ander deel van het land. Doordat we de voorraad hier kunnen opslaan en niet alles meteen verdeeld wordt kunnen we zoiets doen.

de opslag het eerste jaar op mijn veranda

2017

de rijst en gierst muur van 2017

het transport, in de haven, je ziet de gemerkte zakken

de schoolkinderen van Here Bugu, ook zij profiteren ervan

VAN HAND IN HAND

Met Stichting Rondom Baba kunnen we iets van onze overvloed delen

De laatste maand van het jaar is weer aangebroken. De maand met familiefeesten en gezelligheid. Met lekker eten en gastvrijheid.
Op het platteland van Mali waar ik nu ben is het geen feest op dit moment.

Extreme periodieke droogte door klimaatveranderingen aan de ene kant en de etnische conflicten met toenemend geweld aan de andere kant verzwakken de families die het toch al moeilijk hadden. De sluipende honger bij hen is verschrikkelijk.

Hamza en Sedou, werknemers van Here Bugu zijn samen met Baba verantwoordelijk voor de uitvoering van de derde jaarlijkse rijstactie. Zij leggen de contacten met rijst- en giersthandelaren,  'kleine jongens', zodat die er ook wat aan verdienen, zij zorgen voor de opslag en kiezen de gezinnen die in aanmerking komen. Zij brengen de zakken in het donker langs, waar de nood het hoogst is, verspreid over het jaar. Hamza, Sedou en Baba vertellen mij de schrijnende verhalen maar ook over de vreugde om iets te kunnen doen. Zij vertellen ook hoe moeilijk het is keuzes te maken, je zou iedereen willen helpen zeggen ze, maar dat gaat niet. Daar heb je slapeloze nachten van zeggen ze.
De komende maand zal ik via de blog een paar voorbeelden beschrijven. Uit respect maken we geen foto’s van de mensen die ontvangen, maar wel foto's van de acties. Via de blog blijft iedereen op de hoogte van het verloop van de actie.

Het speciale van onze rijstactie is, dat we van onze medewerkers, die zelf ook profiteren van deze actie, tegelijk actievoerders maken. Zij bepalen, wikken en wegen en lijden mee met de anderen die allemaal dolgraag medewerker of leerling van Here Bugu zouden willen zijn.

                                                           Help ons wederom helpen

 een zak rijst van 100 kilo kost € 70,-,

een zak gierst van 100 kilo kost € 40,

Over te maken op rekening NL98 TRIO 078 474 0593 

(BIC TRIONL2U) t.n.v. Stichting Rondom Baba o.v.v. Rijstactie

ons streefbedrag voor dit jaar is € 15.000,- 

goed voor 130 zakken rijst en 130 zakken gierst

samen € 14.300,- en €700,- aan onvoorziene onkosten

DRIE FOTOBOEKEN WORDEN VERLOOT

We maken een prachtig fotoboek over de medewerkers van Here Bugu zoals ze gefotografeerd willen worden voor dit boek met hun verhalen. Drie exemplaren zullen door het bestuur verloot worden onder de donateurs. Achterin het fotoboek komen de namen van alle donateurs. Later is het boek ook online te bekijken.

de voorkant van het boek met een schilderij van Adja Ouedraogo

P.S.
*Uw gift is aftrekbaar van de belasting, u ontvangt een bewijs van betaling rond 1 maart 2019
*Heeft u vragen over deze actie, aarzel niet maar schrijf een email naar yvonne en u krijgt z.s.m. antwoord