tienduizend zevenhonderd zesenzestig euro binnen

Gisteren reed ik de achthonderd kilometer van Mopti naar Bamako. Onderweg kwamen we zeker 30 spiksplinternieuwe, enorme vrachtauto's tegen met een graanteken op de voorkant. Nieuwe vrachtauto's zie je nooit in Mali.
Ze gingen richting het noorden.( Mopti en verder). Daar gaan ze het graan van de velden halen, voor wie???? Voor de hoofdstad Bamako????? Voor de omringende landen???? Heeft het met de a.s. verkiezingen in april te maken????
Iedereen is bezig de rijst op te kopen, met welk doel? Het is moeilijk aan informatie te komen.
Ik heb Baba gebeld. De activiteit in de haven neemt toe. Doordat er de afgelopen dagen veel geld is binnengekomen kunnen we even door maar we weten niet hoeveel tijd we nog hebben. Komende dagen dagen gaat Baba op zoek naar 6 ton, dan zitten we op 8 ton. Op weg naar 100 ton. Voor de grote organisaties een peuleschil. Voor ons een kwestie van mond op mond en geloven in een duurzaam project.
Veel dank voor iedereen die al meedeed!!!

het inkopen van onze rijst

maandagavond 5 maart is 8.571,- euro binnen

De grote pinasses, die elk wel 2 ton rijst kunnen vervoeren, komen over de Niger vanuit het oosten, Mopti binnen gevaren en blijven in het midden van de haven liggen.Het is heel druk langs de oevers. De handelaren hebben overal hun mannetjes. Veel rijst wordt al ingekocht op de grote rijstvelen richting Timbouctou. De rijst is geoogst door seizoenarbeiders, waaronder veel Bella, die onder erbarmelijke omstandigheden het werk doen. Op de velden staan machines die de rijst pellen. De gepelde rijst gaat in de zakken en het afval, de "son de riz" in andere zakken. Dat wordt gebruikt als diervoedsel. De handelaren kopen het daar ter plekke al op.
Als de boten de haven binnenvaren zijn veel zakken al gemerkt en dus verkocht.
Baba heeft een tussenpersoon gevonden, een vrouw, die de boten langsgaat en de rijst voor ons koopt. de zakken worden in de boot gemerkt.

De zakken, 100 kilo, worden stuk voor stuk de kant opgedragen en met kleine karren vervoerd

Hier staat de oogst die vandaag is binnengekomen en verdeeld wordt over de opkopers.

een deel van de 2 ton die Baba vandaag gekocht heeft met ons merk. Straks komt de tractor met aanhanger ze ophalen.

de rijst arriveert op Here Bugu en wordt de opslag ingedragen.


Door de actie Geef met Graan kunnen we nu een begin maken met het inkopen van de rijst en straks ook gierst. De arme mensen kunnen alleen per dag of per paar dagen rijst kopen, het zijn allemaal dagloners zonder reserves. als straks de prijzen exploderen door het tekort aan rijst kunnen zij niets meer kopen. Met steun van jullie allen kunnen we dat voorkomen voor de families rondom Here Bugu. 1 ton rijst, 1000 kilo, kost 1200 euro

landroof, het nieuwe kolonialisme

voor iedereen die geinteresseerd is waarom onze actie belangrijk is en hoe we met het geld dat terugvloeit uit de actie Geef met Graan land kunnen opkopen voor de arme boeren rondom Here Bugu lees dit artikel: http://marcialuyten.nl/2011/12/23/akker-tegen-bodemprijs-oneworld-dec-2011/

zaterdagavond 3 maart is er 5.971,- euro binnen

Baba staat nu aan de rand van de Niger waar de grote pinassen met rijst binnen komen varen om de eerste grote lading voor de Baba Graan Bank in te kopen.Het is spannend want er beginnen steeds meer handelaren te komen.
Help ons met de actie, geef de folder door, vraag het aan de winkel op de hoek enz.

Alle mensen die een emailadres toevoegen aan hun bankoverschrift krijgen persoonlijk een email om te bedanken. alle anderen die ik niet kan bedanken, wil ik bij deze bedanken . maar ook het doorgeven van de actie is belangrijk.
yvonne

De Baba Graan Bank op Here Bugu

Een bliksemactie van stichting Rondom Baba
Een grote hongersnood zal binnenkort de Sahel treffen, een gebied dat zich uitstrekt over West Afrika, waaronder Mali.

Na 20 jaar van vrede en stabiliteit is de situatie in Mali kritiek geworden. Toenemende droogte en mislukte oogsten, oorlog in de omringende landen, aanvallen op Malinees grondgebied van terroristen (Aqmi, Afrikaanse tak van Alqaida) en rebellen die uit Libie komen, wegvallen van toerisme en de komende verkiezingen in april zijn de factoren die gezamenlijk deze situatie veroorzaken.

Binnenkort zal in de internationale media aandacht gevraagd worden voor de hongersnood in Mali en zullen acties beginnen met het openen van een rekeningnummer. Maar dan is het te laat!

Verander het slechte in het goede
Dat is het motto van Here Bugu. We willen de komende hongersnood aangrijpen om een duurzaam voedselproject op te zetten voor de omringende bevolking door het openen van de Baba Graan Bank.

Voedsel inkopen en opslaan
Wat we kunnen doen is in de komende weken rijst en gierst (het hoofdvoedsel) in te kopen tegen normale prijzen. Bij een nadere hongersnood wordt veel rijst en gierst ingekocht door rijke handelaren die het later tegen woekerprijzen verkopen. Door het hier op het terrein op te slaan en te verkopen kunnen we zorgen een groot aantal mensen uit de buurt voedsel kunnen blijven kopen voor normale prijzen.

De Baba Graan Bank
1. Bij de Baba Graan Bank op Here Bugu kan rijst en gierst gekocht worden, tegen contante betaling of op krediet tegen de normale, nu gangbare prijs.
(bij een nadere hongersnood wordt veel rijst en gierst ingekocht door rijke handelaren die het later tegen woekerprijzen verkopen).
2. Bij de Baba Graan Bank wordt een reserve opgeslagen nodig om in juli te zaaien voor het nieuwe seizoen. Bij hongersnood ontbreekt het ook aan reserves voor de volgende oogsten.
3. De Baba Graan Bank beschikt over een keuken en kantine op Here Bugu waar zo nodig maaltijden verstrekt worden aan kinderen uit de naaste omgeving.
4.Van het geld dat terugvloeit uit de verkoop van het graan koopt de Baba Graan Bank omliggende hectares landbouwgrond op (en onttrekt het daarmee aan speculanten) om percelen te verpachten aan de arme bevolking tegen een klein percentage van de oogstopbrengst. Dat geld wordt wederom geïnvesteerd in de bouw van waterputten.

Haast
In de komende weken, tot eind maart, is het voor Stichting Rondom Baba nog mogelijk om rijst en gierst (het hoofdvoedsel) in te slaan tegen normale prijzen.
Daarom heeft Stichting Rondom Baba op korte termijn geld nodig.

Uw geld gaat uit de portemonnee direct naar de monden van de mensen die het nodig hebben. Uw geld helpt niet alleen de honger stillen maar investeert ook in de toekomst. Uw geld wordt verantwoord besteed en dat is te volgen via berichten op de Babablog.

Hoe kunt u bijdragen?
Dit is een bliksemactie. Als je vandaag geld overmaakt en twee mensen overtuigt hetzelfde te doen, die ieder op hun beurt weer twee mensen overtuigen hetzelfde te doen dan kan de Graan Bank de komende drie weken tegen normaal tarief voedsel inkopen.
Stort op Stichting Rondom Baba, rek. 784740593 onder vermelding van Graan Bank.

Het centrum Here Bugu is een oord waar gewerkt, geleefd, geleerd en gespeeld wordt. Het doel is ontwikkeling op economisch, sociaal en cultureel gebied. Door aan te sluiten op oude, waardevolle tradities en van daaruit een nieuw samenwerkingsmodel en nieuw gedrag te ontwikkelen ontstaat een duurzaam project dat gedragen wordt door de bevolking zelf.

In de afgelopen jaren bood Here Bugu opleidingen voor volwassenen (productie van windmolens, hybride systemen voor energie, lezen en schrijven, systemen voor het bereiden van eten met minder of geen hout, gezinsplanning, etc), onderwijs aan nomadenkinderen en deelt kennis op het gebied van land- en tuinbouw en veeteelt. Here Bugu ontwikkelt zich snel en is een oriëntatiepunt en rolmodel voor de omgeving.

vraag en antwoord
hoeveel is er nodig?
Heel veel, een kleine berekening:
Een gezin tussen 5 en 8 personen eet 150 kilo rijst/gierst per maand voor €83,-. Voor 7 maanden (de tijd tot de volgende oogst) is dat €581,-.
Voor 100 families (en die hebben we in onze omgeving op zijn minst) is dus 105.000 kilo graan nodig voor €58.900,-.

Waar slaat de Baba Graan Bank het graan op?
Op Here Bugu bevinden zich 2 magazijnen die elk zakken tot 50 ton kunnen bevatten.

Hoe wordt het beschermd tegen ongedierte?
De binnenkant van de magzijnen worden voorzien van een cementen laag met een ongedierte werend product.

Hoe wordt het graan beschermd tegen diefstal?
Here Bugu heeft een vaste “gardien” bewaker overdag. Voor de nachten zal een extra bewaker aangesteld worden.

Hoe komt het graan op Here Bugu?
Here Bugu beschikt over een tractor met aanhanger met vaste chauffeur. Per keer kan een lading van 2,5 ton opgehaald worden in de grote landbouwgebieden. (daar komen ook de vrachtauto's van de grote handelaren uit de hoofdstad en omringende landen.)

Hoe wordt het geld precies besteed?
Er wordt rijst en gierst ingeslagen, 50 kilo gierst op 100 kilo rijst. Hoeveel dat is hangt af van hoeveel geld er binnenkomt. We moeten 7 maanden overbruggen. Op aanvraag is een berekening hierover beschikbaar.
Er zijn extra kosten voor transport, bewaking, administratie, verkoop en gereed maken magazijnen.
Stichting Rondom Baba zet naar verwachting 15 tot 20 % van de inkomende gelden in voor de Baba Graan Bank (afhankelijk van de kosten) om deze kosten te dekken. Stichting Rondom Baba heeft geen eigen verdiensten anders dan van donateurs en fondsen en zet het geld direct in voor de ontwikkeling van Here Bugu.

Waar kan ik de ontwikkelingen volgen?
Stichting Rondom Baba publiceert op deze BaBaBlog wekelijks een kort verslag vanaf de start van het Baba Graan Bank project.

Is de schenking aftrekbaar van de belasting?
Ja, Stichting Rondom Baba is een Algemeen Nut Beogende Instelling en uw schenking is aftrekbaar.

Kinderen van Here Bugu, een maraboet en helse vrouwen in Segou

het schooltje

Sinds een paar weken is er een schoolklasje op Here Bugu, georganiseerd door de buurt. De meeste kinderen gaan hier niet naar school. Het is te ver, de ouders hebben geen geld of het gaat om nomadenkinderen van de Peul die hier een half jaar rondom Here Bugu bivakkeren in de meest armoedige omstandigheden die je je maar kunt voorstellen. Het nieuwe gebouwtje dat uit drie klassen bestaat was bijna klaar en ingericht met tafels en stoelen uit Nederland. Een klas voor de windmolengroep en volwassenonderwijs, een klas die gebruikt wordt voor metaal en ijzerbewerking… en dan was er nog een klas over voor leer en naaiatelier. Maar op een ochtend stonden er ineens 30 kinderen voor de deur. Ze kwamen naar school. Een buurjongen had het georganiseerd. Hij gaat als enige van zijn grote familie naar school en had dit bedacht voor zijn broertjes en zusjes en de andere kinderen. Zelf ging hij voor de klas staan en we hoorden de kinderstemmetjes het alfabet opdreunen, schreeuwen liever gezegd. Na 2 uur was het stil en ging ik eens kijken. De kinderen zaten stil op hun stoelen en broer Ali was er niet meer, die was naar zijn eigen school. En zo begon het.

Inmiddels is er een onderwijzeres die vrijwillig de kinderen 5 ochtenden lesgeeft. Op zijn Malinees, dat wil zeggen op de manier van de Franse kolonialisten. Schreeuwen, slaan, dreunen en weinig lol. Zo hoort dat, denken ze.
Veel kinderen zitten om half acht al te wachten bij het hek. De meesten hebben het koud (de grote hitte is nog niet begonnen en de ochtenden zijn fris met veel zandstorm). Ze zijn tussen de 5 en 10 jaar oud. Sommigen zijn zwak en ondervoed en komen zonder eten in hun maag.
Elke ochtend ga ik nu naar ze toe. En dan maken we, voordat de juf komt, een grote slinger en gaan Here Bugu begroeten, de mensen die er werken en de dieren. We rapen de plastic zakken op en ander vuil en gooien het in een grote ton. Dat is nieuw voor ze, het is in Mali overal vuil, maar ze vinden het prachtig. We eindigen in een grote kring rondom een ster van stokken op het zand. We doen kringoefeningen en spelletjes met linker en rechterhand, linker en rechtervoet. Rondlopen op het geluid van een belletje en een trommeltje. De eerste dagen een grote chaos met veel geduw, getrek en gemep, nu een prachtige kring en stralende gezichtjes. De juf komt nu eerder om mee te doen en geniet. Dan lopen we in een lange slinger naar de klas, we geven elk kind een hand en de les kan beginnen.

Het wordt tijd dat we ze ’s morgens tenminste een bord gierstepap kunnen geven. Daar kunnen we de moeders voor inschakelen als we geld hebben om de pap te betalen.

Op het land worden intussen stenen gebakken en gebouwd aan de magazijnen. Er wordt getimmerd, geschaafd en gelast voor de windmolens. De tractor komt binnenrijden met een lading hooi, de ezelkar met compost. In de tuinen wordt gewied en met water gesjouwd. Een vuur wordt aangemaakt om de grote pannen rijst voor de werkers op te koken. En ik zit dan inmiddels achter de computer die nu aangesloten is door de windmolengroep op het eerste hybride systeem in Mali. Gemaakt door lokale mensen, onze mensen, de meeste analfabeet, onder leiding van Gael di Oliveira, een jonge ingenieur die hier totaal vrijwillig werkt. Ik heb net genoeg stroom van de windmolen en 2 zonnepanelen voor het internet en de computer. Het is een begin!

de maraboet
“Ani sogoma” hoor ik buiten roepen, goedemorgen. Tjakko slaat aan, hij is heel erg waaks vanaf het begin van de moeilijkheden met de rebellen in het noorden en hij blijft voortdurend bij me in de buurt. Buiten staat een prachtige oude man in een lange zwarte jurk met een uitbundige gele tulband om zijn hoofd. Het is de marabout (geestelijk leider) uit de buurt. Hij spreekt geen frans dus Sedou de gardien moet erbij om te helpen. Hij is gekomen om me te begroeten. Ruim tweeëneenhalf jaar geleden is Baba bij hem en andere maraboets langsgegaan om te vragen of ze hun goedkeuring konden geven voor de naam Here Bugu (plaats van vrede) voor het terrein dat de Stichting gekocht had. Na drie maanden kregen we het antwoord: het was goed, er zat geen smet op de naam. Nu komt hij op bezoek. Hij is op de hoogte van alles wat er gebeurt op Here Bugu en hij spreekt zijn waardering en dankbaarheid uit. Op Here Bugu worden slechte dingen verandert in goede heeft hij gehoord. Er wordt niet geslagen en we hebben respect voor iedereen. Het maakt hem gelukkig en vol goede hoop voor de toekomst. Er volgen nog wat “benedicties”, zegeningen, en dan vertrekt hij weer en laat ook mij gelukkig achter. Begeleid door de wijsheid van Baba is Here Bugu werkelijk een “plaats van vrede” in een land dat bedreigd wordt door oorlog en honger.

een maraboet uit Djennee

de vrouwen van Segou
We waren drie dagen op schoolreis met zeven mannen van de windmolengroep als beloning na een zeer productieve periode en als onderdeel van hun opvoeding. We gingen naar Segou, hier 400 km vandaan. Excursie naar andere windmolens en bezoeken van het grote Festival de Niger. Een grote stad voor onze “jongens”. Ze waren heel stil na de mededeling dat we dit gingen doen. En heel stil op de heenweg. Aangekomen op onze slaapplaats, 2 kamers voor ons allen, het was er heet en geen ventilator, begon het bidden. Het leek wel of ik in een moskee zat, het “Allah gejammer voorover op de mat” hield niet op. “Ik ben er ook nog”, riep ik, “dit is niet om uit te houden voor mij, bid dan in godsnaam gezamenlijk en niet één voor één”. Ze keken me verbaasd aan. “we hebben maar één bidmatje meegenomen” zeiden ze. Dus om de hoek een grote mat gekocht, een mat voor acht personen. We namen deel aan het festival dat wordt bezocht door veel mensen uit de hoofdstad. Vrouwen met blote benen die bier drinken en hand in hand lopen met hun vriendjes. We ontmoetten de grote Malinese musici en waren bij de concerten met duizenden mensen. Ze waren totaal overdonderd en stonden als zoutpilaren tussen de dansende massa. Op de terugweg in de auto praatten ze honderduit. En wat bleek!!
De overlevering vertelt dat de vrouwen van Segou gevaarlijk zijn. Heel gevaarlijk. Ze doen een poedertje in de ochtendpap en bieden dat een man aan. Als hij het opeet is hij verloren en voor altijd in de macht van die vrouw. Ze waren allemaal bang geweest, en ook hun families, dat ze niet meer in Mopti terug zouden keren. ’s Morgens aten we daarom voor de zekerheid brood. Maar, ze hadden kennis gemaakt met het leven dat ze kenden van de televisie en keerden terug als helden. In Mopti gaat nu zelfs het verhaal rond dat ze in Parijs zijn geweest. En ik weet weer eens hoe moeilijk het hier is om de werkelijke reden van gedrag te doorgronden. Het vele bidden had een reden want met “benedicties”, schietgebedjes, wend je het gevaar af. De windmolengroep die bestaat uit 5 verschillende etnische achtergronden is inmiddels echter een hechte eenheid geworden met diepe vriendschappen. Een echte Here Bugu groep.

bezoek aan een windmolen om water te pompen in Segou

kennismaken met Habib Koite

" Zeg maar ja tegen het leven"

Het is twee weken na de gijzeling van de toeristen in Timbouctou. Gister verscheen een foto van de gijzelaars omringd door zwaarbewapende terroristen op nos.nl
De gijzeling is opgeëist door Aqmi, de Afrikaanse tak van Alqaida, een internationale boevenbende.

Op het zandpad achter mijn huis spelen de kinderen gijzelingkje. Eén kind is “gegijzeld” en vastgebonden. Ze jammert luidkeels om genade. Ik hoor steeds mijn naam roepen, de gegijzelde heet Yvonne. De anderen rennen eromheen en zijn de terroristen.

Gijzelingen spreken tot de verbeelding, dat blijkt wel. Al jaren proberen we vanuit de Stichting publiciteit te krijgen voor ons project Here Bugu. Een klein vredesinitiatief in het hart van Mali waar mensen van verschillende etnische groeperingen samen werken, leren, leven en spelen. Ontwikkeling gaat langzaam en vraagt geduld en vertrouwen, het is niet spectaculair maar wel hartverwarmend en geeft positieve energie en inspiratie voor het leven. Dat bevestigd iedereen die hier komt. Malinees of Westerling.

De dag na de gijzeling werd ik opgebeld door drie verschillende Nederlandse nieuwsmedia. Wat ik van de situatie vond, of ik ook gevaar liep, wat het voor mijn dagelijks leven betekende, of de ambassade zijn werk goed deed.
Het grootste deel van de blanken van verschillende nationaliteiten, hier werkend voor de een of andere hulporganisatie, vertrok in de dagen na de gijzeling naar Bamako, de hoofdstad 700 km hiervandaan. Ook Gael, de ingenieur van het windmolenproject. Hij stuurt de windmolenploeg nu daar vandaan aan per skype en telefoon.

Angst werkt als een snel om zich heen grijpend virus. Het gaat onder je huid zitten. Ineens veranderen gewone geluiden in verdachte geluiden, worden onbekenden om je heen die je altijd vriendelijk begroet mogelijke verraders, kijk je regelmatig over je schouder en heb je een mening en een oordeel over de handelswijze van de president, de politie, het leger, de terroristen, zonder goed op de hoogte te zijn van het totaalbeeld.

Ik zette een tasje klaar met schone onderbroeken (“heb je een schone onderbroek aan” zei mijn moeder vroeger als ik naar school ging, “er kan altijd iets gebeuren onderweg”), maakte een snelkoppeling in mijn telefoon met een militair van het Franse leger hier in de buurt en besprak een “plan d’action” met de gardien Sedou.
Met mijn Nederlandse gaste sliep ik zelfs 1 nacht in het lemen huis van Sedou in een benauwd kamertje.
Sedou, onze goudappel, die op elke vraag zegt: “ca va allez” en “rien de problèmes”,
(Het zal goedkomen en er zijn geen problemen), kreeg acuut een migraine en pijn in zijn schouders van de schrik. Ineens moest hij nadenken over “wat te doen als” en “we hebben problemen”. Tjakko de hond, die mijn stemmingen goed aanvoelt grauwde en gromde vervaarlijk naar iedereen die in mijn buurt durfde te komen. Inmiddels is de rust hersteld en slaap ik weer op het dak onder het geruststellend getwinkel van de sterren.

Hoe zou ons leven en de wereld eruit zien als de media elke dag zouden berichten over alle goede initiatieven in de wereld, als we elke dag in de krant en op de televisie positieve, inspirerende verhalen zouden lezen en horen. Als we steeds zouden worden aangesproken op vertrouwen, liefde en dankbaarheid voor alles wat er is. Als we niet elke dag gevoed worden met wantrouwen, angst en ontevredenheid over wat er niet is. Als we met zijn allen zorgen dat er meer licht is en de duisternis wijkt.

We moeten het zelf doen, het licht in de duisternis brengen, de problemen loslaten, diep ademhalen, de kaarsjes ontsteken en genieten. Op kerstavond zullen we hier in Mali, net als vorig jaar, de waxinelichtjes ontsteken op de muren van Here Bugu, plaats van vrede, en ieder, moezelman of anders, zal op zijn eigen wijze stil worden, naar de sterren luisteren en zijn hart vervullen met vrede.

We wensen iedereen, in welke situatie dan ook, een liefdevolle Kersttijd toe en vrede in uw hart.

Yvonne, Baba, Sedou en familie en alle medewerkers van Here Bugu en omgeving.