Een prins a.u.b

Even een kort bericht voor de trouwe lezers geschreven op de touchsreen van mijn ipad. De oplader van mijn laptop is doorgebrand op de zonne energie maarrrr ik heb nu wel 1 draaiende ventilator,een klein koelkastje en internet op de zon op here bugu en dat scheelt een slok op een borrel. Wat een luxe.de algehele situatie is nog steeds onzeker maar het leven draait door. Baba al twee weken ziek, koorts, oranje ogen, overgeven en inmiddels erg verzwakt.ik heb het kloeke besluit genomen met hem naar bamako te gaan voormedisch consult. Dus gister9 uur achter het stuur in de hitte. Een deel van de weg zo slecht alsof we in een moonwalker op de kermis zaten. Baba slapend, horizontaal naast me, achterin een vriend van hem en eeen bewapende militair die meeliftte.hebben een kamer in auberge djamilla met airco.vandaag eerste consulten, morgen uitslag van bloedonderzoeken.en ik, ik zit even te eten in luxe bamakoos restaurent om op krachten te komen. Heb ze een paar uur alleen gelaten met instructies voorkippenbouillon voor baba.hoop stiekem dat er een prins binnenkomt met toverstaf omalle problemen op te lossen maar zit hier alleen in stad waar het openbare leven erg rustig is geworden.hoop op het beste voor baba en dat we gauw terug kunnen. Dank voor alle ondersteunende mail.het helpt echt.door gebrek aan laptop en vaak aan internetconnectie nu moeilijk individueel te reageren. Lieve groet, yvonne

DAMMEN

Dammen is een nationale sport in Mali. Een sport voor mannen wel te verstaan. In alle “grins”, mannengroepen, wordt gedamd. Baba damt en is volgens hemzelf de ongekroonde kampioen van Mopti. In het kader van mijn integratie leek het me dus niet verkeerd om de kunst van het dammen onder de knie te krijgen.

Waarbij ik dan even voorbij ga aan het feit dat ik een vrouw ben en dus niet zou kunnen dammen. Mijn vader zei altijd dat ik een meisje was en dus stro in mijn hoofd heb op de plek waar hersens horen te zitten.  Het lot heeft me gebracht op een plek waar de meeste mannen nog dezelfde mening zijn toegedaan. Zo gaan die dingen.

Dus dammen gedownload op mijn ipad en oefenen maar. Nu het spel eenmaal gedownload is kan ik ook oefenen zonder internet en dat heb ik dus de afgelopen weken fanatiek gedaan. Ik weet niet hoe dat bij anderen is maar bij mij werkt zoiets direct door in mijn totale systeem.  Ik voel hoe de regels en de strategie van het dammen langzaam bezit beginnen te nemen van mijn dagelijks denken. Zetten en tegenzetten. Verliezen om te winnen. Strategisch, manipulatief, met voorbedachte rade. Als je zo denkt, interpreteer je ook alle gedragingen en opmerkingen van anderen op die manier. En ik voel ineens tot in mijn botten hoe de wereld en de communicatie er anders uit gaan zien als het dammen in je systeem zit.

Het partijtje dammen, de zetten en tegenzetten van de verschillende partijen en belanghebbenden in het desastreuze conflict dat zich in Mali afspeelt is al lang in de remise terecht gekomen. Het zit vast en niemand in dit “mannenspel” schijnt te weten hoe het dan verder moet, hoe in vredesnaam het strijdtoneel te verlaten. De bevolking kijkt ondertussen machteloos en “weerloos” toe.

Ik kan inmiddels mijn “mannetje” staan in een potje dammen als het moet. Handig als opmaat voor een mooi gesprek zo hier en daar. Meer niet.

Vaders en mannen mogen denken dat dochters en vrouwen stro in hun hersenpan hebben. Maar die vaders en mannen weten niet dat dochters en vrouwen met dat stro iets heel bijzonders kunnen doen.

Ze kunnen er namelijk gouddraad van spinnen.

Moraal van dit verhaal:

Ik wens veel mannen wat meer “stro” toe.

En ….. spinnen is beter dan dammen.

Here Bugu vanuit de lucht.......

Dit is  het concrete resultaat dat we de afgelopen twee en een half jaar tegen de stroom in hebben opgebouwd. het totaal is 1 hectare

1.     

De zeer oude zingt: Alles van waarde is weerloos

De zeer oude zingt

er is niet meer bij weinig

noch is er minder

nog is onzeker wat er was

wat wordt wordt willoos

eerst als het is is het ernst

het herinnert zich heilloos

en blijft ijlings

alles van waarde is weerloos

wordt van aanraakbaarheid rijk

en aan alles gelijk

als het hart van de tijd

als het hart van de tijd

Lucebert

Na 14 dagen Here Bugu, ( Mopti), happend in het zand en vuil bij 45 graden, vervuld van zorgen om de mensen om ons heen met honger en gebrek, 

ging ik even voor een paar dagen naar Bamako om bij te komen, geld te halen, eten in te slaan.

Hartelijk ontvangen daar in comfortabel en schoon huis met airconditioning en zwembad 

verheug ik mij op lange, koele nachten en dagen die me opladen met nieuwe energie.

De eerste dag begint het schieten, eerst heel af en toe, dan gevolgd door zware dreunen en het geluid van mitrailleurs. 

Het telefonisch netwerk komt op gang, wie heeft “wat” en “waar” gehoord. 

Facebook, Twitter, skype, sms, chatten. .....................................................

De berichten vliegen heen en weer. 
Meningen, waarnemingen, prognoses, 

Rode baretten, groene baretten, huurlingen, geen buitenlands ingrijpen, wel buitenlands ingrijpen, scholen weer dicht, kapiteintje leef je nog, vliegveld open, vliegveld dicht, televisiestation in handen van groen, nee toch van rood, er rijden tanks door de stad, o god wat nu weer, het valt weer mee, ‘t zijn er maar twee en ze zijn niet zo groot, hoeveel doden, winkels zijn open, nee ze gaan nu dicht, ministeries lopen leeg, de spanning loopt op, de vogels twetteren door, het verkeer komt ook weer op gang, en alles lijkt weer gewoon……

Play-mobiel

* * *


ER IS HONGER.   IN HET NOORDEN.   HONGER EN DORST.

Alles van waarde is weerloos

Wordt van aanraakbaarheid rijk

En aan alles gelijk

Al dat geknetter hier is waarde-loos en verdient minder aandacht.


Alles van waarde is weerloos .........

Zuurkool en Kerstpakketten

                                                        “What day is it,?" asked Pooh.
                                                        "It's today," squeaked Piglet.
                                                        "My favorite day," said Pooh.”

Zuurkooldag
Er is niet veel nieuws te vertellen. Het is heet. Vandaag liep de temperatuur hier op tot 45 graden. Er komt heet water uit de kraan, alles wat je aanpakt is heet. Het was zwaarbewolkt en broeierig. Tegen de avond kwam er dan ook een flinke storm opzetten, de lucht werd geel en alles zit onder het zand. Onweer, maar geen regen en het blijft nog heet. Wanneer het zo heet is moet je niet alleen veel drinken maar ook goed eten omdat je lichaam hard moet werken. Dat is niet makkelijk maar vanavond heb ik mijn laatste voorraad uit Nederland aangesproken: zuurkool met worst en het smaakte heerlijk. Nu zal ik toch echt aan de Malinese kost moeten.

De Nissan terug
Ik ben eigenlijk de hele dag op Here Bugu. Baba was met de bus naar Bamako gegaan om de Nissan op te halen die daar stond. Gael, de ingenieur van de windmolens had hem meegenomen. Vanwege de onveiligheid komt hij niet meer terug. Voor de windmolenjongens een strop maar we gaan door al moeten we nu wachten. Het hervatten van de werkzaamheden zou teveel in de gaten lopen. Baba kwam laat terug maar haalde de grens bij Mopti en Sevare vóór het sluiten om middernacht. Na een uitgebreide controle mocht hij naar huis. De situatie lijkt overal rustig. Het voelt ook als de stilte voor de storm. Er komen weinig ooggetuigenverslagen uit het Noorden maar de mensen moeten zwaar te leiden hebben. Gebrek aan alles en voortdurend angst. Heel veel mensen zijn gevlucht, met enkele anderen staan we in contact. Het openbare leven ligt daar en ook hier plat en de mensen weten niet waar ze aan toe zijn. Elke dag zijn er nieuwe arrestaties. Voor veel mensen wordt het steeds moeilijker. De banken zijn nog dicht en er is weinig werk. Afgezien van alle andere problemen, uit veiligheidsoverwegingen heb ik besloten daar voorlopig in dit kader niet op in te gaan, wordt de angst voor rondzwervende bandieten die uit zijn op eten en diesel groter.

Rondom Baba
Het geld van Rondom Baba staat veilig op de bank in Nederland. We wachten met de uitvoering van een paar nieuwe projecten zoals de kinderspeelplaats (gefinancierd door Stichting Molenaars Kinderfonds) en het koeienproject, tot de situatie wat gestabiliseerd is. Wel is er nog een tweede put aangelegd nodig voor de visvijver en het bevloeien van de tuin. Ik ben altijd onder de indruk van de manier van werken zonder enige hulpwerktuigen.

De komende tijd zullen ook de kantine met de keuken en de magazijnen nog van een laag cement worden voorzien over de lemen bakstenen heen. Dit is nodig voor de regentijd over twee maanden anders is al het werk voor niets geweest. Nu de Nissan terug is (de kanarie staat nog zonder wielen tegen diefstal op de hof) kunnen we voorzichtig cement en metselaars vervoeren om het werk uit te voeren. Verder heb ik vandaag goede zaklantaarns gekocht voor alle medewerkers op Here Bugu. Ze surveilleren ’s nachts om de beurt.

                                 de eenden en aalscholvers bij de vijver vechten om eten

onze eerste echte, eigen citroenen, er zijn ook eerste sinnasappels

De graanbank
Op de Graan Bank is in twee maanden tijd 17.386 euro binnengekomen. Baba was volop bezig met het inkopen toen het hier misging. Nu is er nog maar heel moeilijk graan te koop hoewel we vorige week nog 500 kilo gierst konden bemachtigen. Een uitgebreid verslag over de stand van zaken durf ik over dit onderwerp hier nu niet geven, het komt later. Met 1 familie hier in de buurt waar werkelijk niets meer te eten was, hebben we een overeenkomst gemaakt. De man werkt voor Here Bugu in ruil voor rijst en gierst.

Kerstpakketten
De openbare school in Sevare is gister weer opengegaan. Oumou, Lami en Kaziem vertrokken vroeg, een half uur lopen. We hoorden ze al van verre weer terugkomen, elk met een grote kartonnen doos in hun handen. Kerstpakketten, uitgedeeld op school. Ik bemerkte een vreemde reactie bij mezelf: Kerstpakketten voor onze kinderen? Maar ze waren er zo blij mee, en ze waren liefdevol samengesteld. Speelbeestjes, poppetjes, dinosaurussen, zeep, tandenborstels, potloden enz. Alle kinderen van de klas hadden een pakket gekregen. Waarom nu? Ik weet het niet. Misschien om te vieren dat de school weer begon, misschien als troost omdat ze niet zoveel te eten hebben? Ze waren er in ieder geval heel blij mee.

Bananenrepubliek We hebben hier gehoord dat Nederland inmiddels ook een bananenrepubliek is geworden. We zijn nog niet op de helft van 2012, wat gaat er allemaal nog komen?

De situatie in Mali

Tijdens de verbouwing gaan de werkzaamheden door . . .

Mopti is in Mali misschien wel de plaats met de meest bonte mengelmoes van verschillende etnische groeperingen. Normaal leven hier de Peulen, Bozo, Touareg, Bambara, Dogon vreedzaam samen, elk met hun eigen specifieke outfit. Tulbanden, dogonmutsjes, punthoeden, zwaarden, messen, katapulten en kleurige jurken horen allemaal bij het straatbeeld. Sedou slaapt met een zwaard onder zijn kussen, de buurman Peul schiet ’s nachts zijn met dynamiet geladen geweer af in de lucht om aan te geven dat het goed met hem gaat. En zelfs ik heb een modern zwaard in foedraal naast mijn stoel in de Kanarie voor het geval dat! Baba had het lang geleden gekocht want hij vond het een vertrouwd idee dat ik me kon verdedigen. Ik vroeg hem hoe hij zich dat voorstelde, dat ik mijn raampje naar beneden draaide en met het lange mes ging zwaaien. Hij dacht even na en zei toen enigszins gegeneerd dat het ook wel handig was als ik een schaap had aangereden.

de buurman met zijn trots

Jolande krijgt tulbandles van Baba, januari 2012; tulbanden zijn in dit deel van Mali nu verboden

Na de verovering van het Noorden van Mali door de Touareg rebellen uit Libië en de extremistisch islamitische groeperingen, is Mopti een grensplaats geworden.

In afwachting van de besluiten van de interim regering samen met de militaire coupplegers en de bemiddelaars van de west Afrikaanse unie zijn de kazernes van Mopti gevuld met militairen uit de grote steden om Mopti te verdedigen en een opmars van de extremisten (enge fundamentalisten gelieerd aan Alqaida) tegen te houden.
Maar die militairen uit de grote steden zijn over het algemeen verwende, moderne jongens die al vervreemd zijn van het leven in de provincie. Zij zijn in het leger gekomen om een vast salaris te hebben en een maaltijd, niet om te vechten. Toen ze de woestijn ingestuurd werden, een bak zand in de hitte, die helemaal niet leek op hun leven in de kazernes rondom de hoofdstad Bamako, raakten ze in paniek. Ze belden met hun moeder terwijl de kogels om hun oren vlogen en deserteerden zodra ze konden. Als ze een vijand zagen deden ze hun ogen dicht en schoten op de tegenstander, ze bleven schieten tot hun kalaschnikoff leeg was, deden hun ogen open en begonnen te trillen.
En nu komen die militairen in Mopti om hier de boel te verdedigen. Elke Peul met een mes, Touareg met een zwaard wordt direct in elkaar geslagen door de militairen en verdedigd door de jeugd van Mopti. Tulbanden, messen, zwaarden, enz zijn verboden. Elke auto kan in beslag genomen worden door de militairen. Diesel kan geconfisqueerd worden evenals benzine en etenswaren onder het mom van oorlog.

Incident
Here Bugu is een parkeerplaats geworden van auto’s die hier tijdelijk gestald zijn, wielen eraf, accu’s eruit. Ik verplaats me achterop de brommer bij Baba of Sedou. Gistermiddag bracht ik zo met Sedou een bezoek aan Bathily, de burgemeester. Hij leeft noodgedwongen in zijn huis in Mopti dat nu bewaakt wordt door militairen in tenten voor de deur. Toen we aan kwamen rijden was er een opstootje. De militairen hadden een passerende Peul, die gewoontegetrouw een mes om zijn nek had hangen, in elkaar geslagen, de toegestroomde jeugd begon met stenen te gooien naar de militairen. Baba sleurde me van de brommer in een hutje aan de kant van de weg waar hij met zijn vrienden verbleef. Even later was de rust hersteld, de soldaten liepen grappend en grollend in het rond en schudden elkaar de hand, ze hadden weer een klus geklaard.
Dit voorval is typisch voor de situatie hier. De militairen, die er zijn om de bevolking te beschermen tegen invallen uit het Noorden, ageren tegen de bevolking zelf, die ze niet kennen en als gevaarlijk beschouwen.

wachten
Het is nu vooral afwachten. Wachten op de onderhandelingen van de politieke en militaire top in Burkina. De “nieuwe” militairen willen geen inmenging van buitenaf (waarschijnlijk uit angst voor hun eigen hachje). De interim-president heeft intussen de oorlog verklaard aan het Noorden, maar later gevraagd om onderhandelingen.
Het Malinese leger is niet in staat om te vechten in het Noorden, ze kennen de grote hete zandbak niet waar de rebellen en extremisten heer en meester zijn. Ze hebben geen discipline, zijn bang, vergrijpen zich aan alcohol in de kantine van de kazernes en bruuskeren de oudere garde van militairen waarvan een deel gevlucht is en een deel manmoedig is gebleven.

evenals alle andere hotels is ook het bekende Bisap cafe gesloten

De burgemeester ziet daarom alleen een mogelijkheid in onderhandelingen met de bezetters hoewel ook hij zich realiseert dat er met extremisten niet te onderhandelen valt. De nieuwe interim regering heeft van de militairen 40 dagen gekregen om de zaak op orde te brengen. Een onmogelijke opgave. Veel hangt ervan af of de bevolking rustig blijft en zich niet laat provoceren door het leger die zich als bezetters gedragen.

Het is erg schokkend om te zien hoe een land als Mali, met zulke mooie mensen, in zo’n korte tijd kan veranderen in een chaos. Gogo, de vrouw van de burgemeester zei dat ze met veel anderen de realiteit niet kan bevatten en voortdurend het gevoel heeft dat ze meespeelt in een film.

de positieve jongeren moeten ondersteund worden
Zelf denk ik dat één van de grootste problemen is dat veel geld dat van buiten komt blijft hangen in de hoofdstad en het leven van de politici en hun vrienden verrijkt. Dat zal niet veranderen. De werkeloosheid onder de jongeren is enorm. Hoe kun je dan positief blijven? De jeugd van Mopti heeft aan de burgemeester aangeboden te helpen. Omdat er geen geld meer is in de kas van het gemeentehuis is veel werk stil komen te liggen. De jongeren doen vuilnisdiensten om een positieve bijdrage te leveren, onbetaald. Er zijn acties aan de gang om voedsel, medicijnen e.d. te transporteren naar het Noorden. Maar diezelfde jongeren wordt geen enkel perspectief geboden.In Mopti is niets voor ze, geen buurthuizen, bioscoop, sportplaatsen. Niets en als er dan ook geen werk is en geen school wat doe je dan?
Particuliere initiatieven zijn belangrijk omdat die buiten de gebaande wegen kunnen gaan. Ik wou dat daar in Nederland aandacht aan werd besteed en wij niet voortdurend moeten vechten voor geld, laat staan subsidie.

HERE BUGU
Op Here Bugu houden we ons rustig en draait alles op een laag pitje. Het “dode seizoen” met de hitte is ingezet wat betekent dat je sowieso minder actief kunt zijn. Baba en ik gebruiken de tijd om te evalueren en scenario’s te maken “hoe nu verder”.
De mensen om ons heen hebben grote zorgen. Geen werk, geen loon, geen eten (de prijzen zijn hier nog niet zo heel erg gestegen). Baba heeft een tweede telefoon omdat hij platgebeld wordt met hulpvragen.
Het schooltje heeft doorgedraaid onder alle omstandigheden van de afgelopen weken.


Het motto van Here Bugu, verander het slechte in het goede, blijft krachtig overeind staan en dat is waar we onze krachten voor inzetten.
We hopen op iedereen te kunnen blijven rekenen.

Het volgende bericht zal gaan over de situatie van de Graan Bank.