Mens en dier van Here Bugu

Donateur worden van Rondom Baba? 

Een dagloner kost tussen de 2,50 en 4,50 euro per dag inclusief maaltijd. Ze werken 4 dagen per week, dus tussen de 40 en 73 euro per maand. Daarvan onderhouden ze een heel gezin. 

Hoe meer mensen donateur zijn van Rondom Baba voor een bedrag tussen de 5 en 25 euro, des te meer gezinnen kunnen in hun eigen onderhoud voorzien. Maar ook des te meer mensen zijn betrokken bij de ontwikkeling van Here Bugu. 

Hieronder een overzicht van mens en dier op Here Bugu. Het is niet compleet en zal nooit compleet zijn. Het is een bonte stoet van mensen, voornamelijk mannen maar aan de meeste mannen zit een heel gezin vast.

Sommigen hebben bijnamen zoals hier gebruikelijk en vaak ken ik hun echte naam niet.
De meesten zijn ongeletterd en extreem arm. Ze kennen allemaal honger en weten wat het betekent als je geen eten voor je gezin hebt. Ze zijn van verschillende etnische groeperingen. Op Here Bugu bieden we een veilige woon en/of werkomgeving met respect voor mens en dier en plant, waar nieuw gedrag aangeleerd wordt en vooral veel geleerd van elkaar. De vaste medewerkers ontvangen een maandelijkse vergoeding tussen de 60 euro (zonder kost en inwoning) en 30 euro met kost en inwoning. De dagloners verdienen tussen de 2,50 en 4,50 per dag met 1 maaltijd, afhankelijk van ervaring.

Amadou, 21, Dogon.Vaste medewerker. Naast gewone werk verantwoordelijk voor de schapen, het paard  Ongeletterd, spreekt alleen Dogon. Ruwe klant, moeilijk opvoedbaar en onhandelbaar zwierf hij rond. Kwam per toeval bij ons terecht. Heeft inmiddels stage gelopen bij bakker en bakt brood voor Here Bugu in de buitenoven.

 



Idrissa, zoon van Sedou, 21, Dogon.
Vaste medewerker en verantwoordelijk voor de generator. Opgegroeid bij zijn grootouders in de Dogon als koeienjongen, alleen onder de dieren. Sprak niet toen hij bij ons kwam, luisterde ook niet. Een vechtersbaas maar zooo trots op zijn werk, de moestuin!

Kim, leerling van de windmolengroep en dagloner. 32 jaar, Bozo, 1 vrouw, 3 kinderen waarvan 1 overleden.
Timmerman, doet klussen op Here Bugu.
Vrolijk, hele grote mond, klein hartje
Kan lezen, schrijven en spreekt Frans.

Jean, 25, Dogon. Is lasser in de windmolengroep en dagloner. Maakt deuren en ramen voor Here Bugu. Ongeletterd, spreekt geen Frans. Harde, stugge werker die langzaam ontdooit. (de enige niet moslim, katholiek!)








Nianfo, 54, Bozo.
Meester metselaar en beste vriend  van Baba. 2 vrouwen, 5 kinderen.
Conservator van de islamitische geschriften van Mopti. Devoot en aimabel mens. Zit ook in de kring van vertrouwelingen van Here Bugu.








Haruna, 32, Bella, woont in Dialangou. 1 vrouw 3 kinderen.
Heeft veel gereisd en spreekt daarom Frans.
Zit in de windmolengroep als lasser en werkt nu bij ons als dagloner. Was vroeger slachter.
Gouden kerel, nam het initiatief om de vrouwen van Dialangou te helpen wat uitmondde in het Jip/Alghariafonds. Zuigt alles wat Here Bugu te bieden heeft op en ontwikkelt zich enorm. Komt op voor de rechten van de Bella.



Hamsa, 25, Sonrai
Jongste broer van Baba en diens steun en toeverlaat in zijn verantwoordelijkheden van chef de famille. Heeft Frans geleerd om op Here bugu te kunnen werken. Is opzichter sinds drie maanden vanwege zijn sociale en organisatorische capaciteiten. Door iedereen geliefd vanwege zijn vrolijkheid en humor. Heeft op ons verzoek in Bamako een half jaar in de tractorfabriek gewerkt om onderhoud en kleine reparaties te kunnen doen.





Ben Laden (vanwege zijn baard), 48, Sonrai
1 vrouw, 6 kinderen, lang werkeloos. Had vroeger een winkeltje. Werkt als dagloner, hulp metselaar bij ons. Wil het liefst eigen stukje grond bewerken. In de weekeinden doet hij schoonmaakwerkzaamheden op Here Bugu om nog wat bij te verdienen.

Sedou, 39, drie kinderen, weduwnaar, kinderen naar weeshuis, net opnieuw getrouwd. Peul
Lid van de windmolengroep voor de electriciteit.
Knutselt alles aan elkaar vast. nu als dagloner voor hek en sluitwerk.

Morre, 35, Mossi. Werkt sinds half jaar als vaste medewerker op Here Bugu. 2 meter lang, sterk als een paard, tanden als slagzwaarden en heeft altijd honger. Leidde zwerversbestaan en heeft hier zijn plek gevonden, ruwe bolster, blanke pit met veel gevoel voor humor. Houdt van plant en dier.
Spaart voor een vrouw!

 

 

Sali, vrouw van Sedou de gardien, Dogon,    

32. Moeder van Lami, Oumou, Kaziem, Anta en kleine Baba. Nieuwe op komst (Here Bugu familieplanning heeft gefaald)

Vanaf haar 13e getrouwd met Sedou. Heeft de touwtjes stevig in handen, is extreem jaloers en moet een kind aan de borst hebben om gelukkig te zijn. Vecht voor haar kinderen en nog niet zozeer voor Here Bugu.

Bamoi, 24, Sonrai. Lid van de windmolengroep als houtbewerker. Werkt als manusje van alles op Here Bugu. Al jong zijn vader verloren, is verantwoordelijk voor moeder en jongere broers en zussen.

Gouwe gozer, met hart en ziel een Here Bugu mens. Is ook lid van de kring van vertrouwelingen. Ziet zijn toekomst in de windmolens!



 
Aliba, 31, Bozo, 1 vrouw en drie kinderen. woont op de hof van een enorme grande famille. Metselaar. de goedheid zelve. Doet zwaar metselwerk. 50 graden hitte, vasten, het maakt niet uit, hij werkt stug door.



Sedou, 38, een echte Dogon.
De gardien en goudappel van Here Bugu. Mijn steun en toeverlaat. Altijd goedlachs. Grote vriend van Tjakko de hond. Leergierig en ondernemend is Here Bugu zijn ziel en zaligheid dat hij met hand en tand verdedigd. Mist alleen nog een geweer. Houdt niet van Peulen, is wat dat betreft nogal hardleers.








Brimma, 28, mossi
was handelaar, daarna werkeloos. dagloner die werkt als hulp metselaar.

Mamadou Traore, genoemd Baba. 40 jaar, Sonrai, getrouwd, drie kinderen.
Mede- initiatiefnemer, inspirator en directeur van Here Bugu.
Vroom moslim maar beslist met pacifistische, boedhistische inslag. Is bezig zijn droom te realiseren van een sociaal ontwikkelingsmodel voor de allerarmsten en werkt daar dag en nacht voor.

Jacouba, Daffi, 52 jaar
Vrouw en 3 kinderen. Electricien en groepsleider van de windmolengroep. Werkt nu niet op Here Bugu en weet het hoofd net boven water te houden.

Zien, Bella, 45, zoon van de chef Adjoda. 1 vrouw, veel kinderen
Lid van de windmolengroep.
Wordt al jaren elke keer door Baba uit de penarie gered maar begint een beetje volwassen te worden.
Werkt nu in Dialangou mee aan de bouw van de nieuwe klaslokalen van het schooltje.

De gouverneur (omdat hij op een stuk land van de gouverneur woont), Peul, vroeger komediant en danser, buurman, oud en tandeloos, jonge vrouw, heel veel kinderen. blind aan 1 oog, ontstaard aan het andere. Leeft met zijn gezin voortdurend op de rand van het bestaan. We helpen hen door verschaffing van zaaigoed en land bewerken. En redden ze af en toe van de hongersdood.

Kaziem, 8 jaar, zoon van Sedou en Sali. gaat naar school, helpt bij het verzorgen van de dieren en heeft een speciale manier om met ze te communiceren.

Meneer de burgemeester, Pappa of Oumar. Jongste zoon van Baba. Woont in mopti maar wil het liefst op Here bugu wonen. 6 jaar. bijzonder kind met grote fantasie. Wil nu schaapsherder worden en gaat elke dag met Amadou en de schapen op pad. Wil ook cowboy worden en klimt alleen op het paard. Vraagt de hele dag zonder onderbreking naar het waarom van alles tussen hemel en aarde.

Maakte onderstaand beeldje van een koe van een stukje klei

toen hij op pad was met de schapen.

Oumou, dochter van Sedou en Sali, 9 jaar. Gaat naar school, helpt in het huishouden maar wil later net zo worden als ik.

Anta, dochter van Sedou en Sali, 5 jaar
bezoekt het here Bugu schooltje.

Kleine Baba, 2 jaar, geboren op Here Bugu, zoontje van Sedou en Sali. Heeft net in de klei gespeeld.
Krijst urenlang als hij zijn zin niet krijgt.
Op een dag kwam Sedou toestemming vragen om hem een klap te geven !!!! (op H.B.wordt niet geslagen), 1 klap maar op zijn bil; hij kreeg de klap. Daarna keek hij zijn vader recht aan (dat doe je hier niet als kind, dat is respectloos) en vroeg: "waarom sla je mij?". Sedou zei:"omdat je zo krijst!" Kleine Baba:" dan hoef je niet te slaan, als je het vraagt houd ik ook op." Duidelijk: nieuwe generatie.

Lami, oudste dochter, 13 jaar. Kan het hele huishouden met vuurmaken, koken, wassen enz. al in haar eentje doen. Gaat wel naar school maar wil gewoon moeder en huisvrouw worden. Ze wil alleen niet trouwen met de man die haar grootvader uit de Dogon voor haar heeft voorbestemd.

Yvonnie, bijgenaamd  "la Reine". Leeftijd onbelangrijk. 3 kinderen, 3 kleinkinderen. Sociaal artiest en levenskunstenaar in Mali. Bouwt voor Stichting Rondom Baba, in lotsverbondenheid met Baba, aan Here Bugu.  Is gelukkig, ongetrouwd en wil in haar volgende leven kunnen zingen.

Hier op het paard Nicolas. Nicolas had eigenlijk een trekpaard moeten zijn voor Dialangou maar bleek een renpaard en weigert te trekken. Daarom is hij nu op Here Bugu en eet ons de oren van de kop. Maar ja,  een renpaard raak je hier aan de straatstenen niet kwijt en naar de slager? Nee, hij hoort helemaal bij Here Bugu.  

Monsieur Haricot, de stier die inmiddels zijn leven heeft geofferd voor het einde van de Ramadan.
het koeienproject is nog steeds niet van de grond om allerlei redenen....maar het komt

Iejoor, de ezel. Oudste lid van de veestapel. Geen lief ezeltje maar een vechtjas die voortdurend vast moet omdat hij anders andere ezels te lijf gaat.

Twee van de zes jonge ganzen die als ware ballerina's over Here Bugu trippelen.

Een paar van de grote schare scharrelkippen.
Nu zitten ze 's nachts nog op wiebelige takken,
binnenkort verhuizen ze naar de prachtige nieuwe kippenbehuizing.

De geiten, soms lijken het wel herten, in de Kanarie op weg naar een herder die ze meeneemt voor een paar maanden nu het gras overal hoog staat.

Een paar van de inmiddels 10 eenden. Ook zij hebben binnenkort een prachtige nieuwe behuizing rondom de visvijver.

Het vrouwtje van deze kalkoen ging eerst dood omdat ze op 24 eieren zat en weigerde te eten.
Daarna brak deze weduwnaar zijn nek toen hij krijgertje deed met de kippen. We hebben er goed van gegeten en wachten op nieuwe kalkoenen

Het pasgeboren lam Kadaffi, (vanwege zijn arrogante kop)
Hier is hij 1,5 week oud. wordt volgens mij een ram zo groot als een koe en maakt deel uit van de kudde van 10 schapen.

Madame Pompidou, de pelikaan.
Een vrolijke bewoonster van de pluimvee afdeling maar ze mag ook los rondlopen zolang ze maar niet gaat vliegen want dat zal haar zekere dood zijn. Ze verdwijnt dan gewoon in de pan want ze kunnen hier goed schieten.
Jaagt sinds kort fanatiek op Toubab, die ze wil opeten.

De nieuwste aanwinst, Toubab, een vriendje voor Tjakko, hoewel die er nu nog niets mee te maken wil hebben. Een krachtige, asseretieve  pup die een goede 2e waakhond moet worden.

En tot slot ons aller lieveling Tjakko, grote vriend van Sedou, bewaker van alle mensen en dieren op Here Bugu



het einde van de ramadan (careme in Mali)

De ramadan is een bijzondere tijd. Ik heb er hier aan de ene kant nogal moeite mee dat bij dit klimaat en    met de huidige voedselschaarste ook nog eens gevast wordt maar elk jaar moet ik weer constateren dat het een bijzondere, sociale en verbindende periode is. De armen delen met de extreem armen hun voedsel en bieden gastvrijheid. Wij hadden besloten om als bijdrage op de laatste dag een rund te slachten en te verdelen onder 25 gezinnen die bij ons betrokken zijn als werknemers en buren.

Een jonge stier was al enige weken geleden op de markt gekocht en sleet zijn laatste dagen op Here Bugu kauwend en herkauwend op bergen gras en hooi. Monsieur Haricot werd hij gedoopt.

Vandaag was het zover. Haruna,  onze lasser van de windmolenploeg, was ooit slager en kwam om de klus te klaren. Op deze foto komt hij de stier halen. De stier zette echter onverwacht de aanval in en Haruna kon op het nippertje zijn vege lijf redden door zich achterover in het hoge onkruid te storten.

Maar deze actie heeft de stier niet gered al had ik hem dat graag gegund.

Een groot deel van de dag werd er gewerkt aan de eerlijke verdeling. 25 porties van elk ruim 4 kilo.
Hoewel ik moeite heb met het slachten van dieren, lastig als je boerin bent, ben ik onder de indruk over de wijze waarop het gebeurt, de zorgvuldigheid, aandacht en respect waarmee alles uitgevoerd wordt.

Alle mensen die erbij betrokken zijn horen tot de groep der allerarmsten. Allemaal nemen ze een zak met vlees mee naar huis en nog twee kilo suiker afgewogen en verdeeld door Sedou namens Here Bugu.
Voor de mensen waarvan we wisten dat er al langere tijd echt praktisch niets te eten is thuis stond er ook een paar kilo rijst en gierst klaar.

 Voordat iedereen zijn portie kreeg werd er nog gezamenlijk een dankgebed uitgesproken

de kinderen hielden zich onder leiding van Amadou bezig met het roosteren van de kop. Daarna wordt er soep van gekookt voor nog een feestmaal op Here Bugu.

dank zij de steun van vele donateurs hebben we in deze zware tijd 25 gezinnen een gelukkig feest kunnen bezorgen. Ons aller oprechte dank daarvoor.

Geven is een kunst

Duurzaamheid

Ik lig op het overdekte terras van mijn huis onder klamboe en ventilator. Het is de derde dag na een zware malaria aanval die vanuit het niets in 30 minuten kwam opzetten met hoge koorts en deze keer verschrikkelijke pijn in mijn hele lichaam. Kennelijk heb ik ook behoorlijk liggen ijlen want Sedou zei vandaag dat de duivel door mij gesproken had, ik heb vergeten te vragen in welke taal.

Baba die weer aardig mobiel wordt staat in de keuken en maakt een maaltijd waarbij hij met groot plezier alle molentjes, knijpers en ander gerei uit mijn keukenarsenaal gebruikt. Bij hem thuis is het nog een 3 stenenvuur met vijzel en stamper. Morre komt aanzetten met peterselie, verse boontjes en de eerste eikenbladsla uit de tuin, Sedou zit op de grond een vis schoon te maken die straks in het rookoventje gaat. Kortom ik wordt goed verzorgd door de mannen.

Maar ik lig vooral te genieten omdat er iets gebeurt waar we lang en met veel geduld aan gewerkt hebben en waarvan  ik het resultaat  kan zien nu ik ziek ben.

Alles loopt gewoon door. De maandagochtendvergadering wordt gehouden, de dagloners gebracht en gehaald, er wordt schoongemaakt alle dieren op tijd gevoederd, de schapen gaan op pad, iedereen kent zijn taak en doet zijn werk en dat alles in opperbeste stemming. Het lijkt gewoon maar in een cultuur waar door de armoede en het klimaat alles aan elkaar hangt van  de zogenaamde “onvoorzienigheden” is dat een hele prestatie. Men ontdekt hier pas dat er geen eten meer is voor mens of dier als de zak leeg is en dan ga je onder een boom zitten en wacht tot de baas vraagt waarom de schapen zo blaten. Om maar een voorbeeld te noemen.

Eigen initiatief nemen betekent respectloos zijn naar de “patron”. Het gevolg is dat als de “patron” wegvalt, of dit nu een Malinese werkgever, een ouder of een blanke projectleider betreft, het werk ophoudt.

Het onophoudelijk, dagelijks  kneden en vormen aan structuur en ritme van de werkgemeenschap Here Bugu legt het fundament voor een duurzaam project dat op den duur op eigen benen kan staan. 

Dus lig ik te genieten!

Dialangou en de kunst van het "geven"

Dialangou is een verhaal apart. Zes jaar lang houden we ons nu bezig met de Bella die in het district Dialangou wonen. Toen we begonnen was er zo goed als niets en woonden ze onder plastic zakken. Inmiddels is er al veel gebeurt en zijn er ook steeds meer mensen bijgekomen, niet alleen Bella maar ook andere extreem armen. Dialangou bestaat uit 4 “wijken” waar in totaal ongeveer 500 gezinnen wonen. Wij houden ons vooral bezig met de wijk Horounema, 121 gezinnen, totaal 860 personen.

Bella zijn geen makkelijke mensen. Ze zijn sterk en hebben generaties lang als slaven van de Touareg heel veel meegemaakt. Ze zijn wantrouwig ten opzichte van officiele instanties, trots, sterk, heetgebakerd. We hebben in de jaren onder leiding van Baba’s enorme mensenkennis een stevige vertrouwensband met ze opgebouwd en staan  met raad en daad paraat bij interne conflicten of problemen met de omgeving. We hebben altijd Bella onder onze werknemers of leerlingen. Onze materiele steun door de jaren in de vorm van  muskietennetten, paard en wagen, microkredieten, landbouwmachines, een school ( op ons verzoek gefinancierd door Stichting Vive l’Initiative), juridische bijstand, televisie op zonnepanelen enz.enz., wordt altijd gecombineerd met een zorgvuldig opgebouwd sociaal programma waarin ze leren samen te werken.( De ervaring in ontwikkelingswerk leert dat een gift die niet ingebed is in een sociaal programma en dus niet "verteerd" kan worden gauw kan omslaan in "vergif" en het tegendeel van de bedoeling van de schenker kan bewerkstelligen).  

Het is de grootste wens van de chef Adjoda en zijn helpers, de Imam en Abouba, dat de groep saamhorigheid ontwikkeld. Verdeeldheid onder de groep leidt bij deze mensen snel tot enorme conflicten. Onze werkwijze wordt altijd gekenmerkt door diep respect voor de extreem armen en hun vermogen om in dergelijke omstandigheden te overleven en we knopen aan bij de ontwikkelingskansen die in de groep liggen.

Op dit moment is hun situatie heel slecht. Honger en een gedeeltelijk onder water gelopen woongebied. Muggen en dreigende cholera. Afgelopen maanden heb ik geprobeerd in contact te komen met  instanties als het Internationale Rode Kruis, Care Mali, PAM en anderen om hulp te krijgen in de vorm van voedsel. Zonder enig resultaat. Integendeel, ik ontmoet jammer genoeg arrogantie, bureaucratie en onvermogen van deze lokale sub- organisaties die voldoende geld en materieel uit het Westen (in de vorm van dure auto’s, bureau’s en salarissen) hebben om te kunnen helpen maar het niet doen.

We hebben de chef en zijn groep 1000 kilo rijst aangeboden uit onze Graanbank. Kenmerkend voor hen heeft hij die geweigerd. Zijn antwoord: het is een druppel op een gloeiende plaat. De verdeling gaat zoveel ruzie’s en verdeeldheid opleveren dat we liever samen de moeilijkheden proberen te doorstaan. Zo’n antwoord getuigd van hun enorme kracht en waardigheid.

Inmiddels staan we, via To Tjoelker van de Nederlands Ambassade, in contact met weer een andere grote internationale organisatie in Bamako die beloofd heeft te helpen met voldoende graan voor de hele groep, muskietennetten en grote hoeveelheden bleekwater (om cholera te voorkomen). Maar…… ze moeten nog hierheen komen om zelf poolshoogte te nemen en we hopen dat ze niet te lang wachten…..

Naast dit alles hebben we het Jip/Algheria fonds opgericht ( zie oudere berichten) waarmee we individuele vrouwen kunnen steunen. Dat loopt en daarover in een ander bericht meer. Binnenkort kom ik naar Nederland en er is veel materiaal dat ik met het Fonds heb kunnen kopen zodat  de vrouwen geld hebben om medicijnen enz. te betalen. 

De graanbankactie en wat er zoal gebeurt

De graanbankactie werd gestart in verband met de dreigende hongersnood. En die kwam maar werd onverwacht voorafgegaan door de totale destabilisatie van het land en de bezetting van het Noorden door verschillende fundamentalistische en terroristische organisaties. Door het wegvallen aan leiding bij leger en politie is er onveiligheid in het hele land. Door dit alles moesten wij ook de koers verleggen.

We doen dit door zoveel mogelijk mensen betaald werk te verschaffen op Here Bugu.

Daarmee kunnen zij hun gezinnen onderhouden, investeren we in de opbouw van Here Bugu en zijn meer mensen opgenomen in het werk- en leermodel dat Here Bugu biedt. In totaal zijn er nu naast Baba 5 vaste medewerkers + het gezin van Sedou. Daarnaast zijn er 10 dagloners werkzaam in de bouw en akkerbouw en nog 2 mensen op de tractor waarmee hectares worden geploegd. Verder verlenen we noodhulp aan een aantal gezinnen in de buurt maar altijd in combinatie met een vorm van wederdienst die haalbaar is.

"Het grootste dat je voor een ander kunt doen is niet zozeer jouw rijkdom delen, maar hem de zijne openbaren" (Benjamin Disraeli)

De pelikaan van Here Bugu

via deze link is een filmpje te zien over de Here Bugu

pelikaanhttps://www.facebook.com/RondomBaba

Het Jip / Algharia Fonds

JIP
December/januari 2010/11 was Jip Keijzer ongeveer een maand op Here Bugu met zijn vader en twee vrienden.Er was toen al kanker bij hem geconstateerd maar het zag er naar uit dat het proces met het amputeren van zijn rechterarm was stopgezet. In de tijd dat Jip hier was maakte hij veel vrienden onder de mensen rondom Here  Bugu.
Later in het jaar werd duidelijk dat de ziekte doorzette en in september 2011 werd in Utrecht een grote meditatiebijeenkomst gehouden om hem te ondersteunen in het proces. Simultaan werd op Here Bugu ook een bijeenkomst gehouden, er was een skype verbinding en een groep mannen deden hier hun gebeden en  "benedicties". Afgelopen februari overleed Jip en tegelijk met de bijzondere herdenkingsviering in Nederland was ook hier een herdenkingsviering  in onze hangar die omgedoopt werd tot Salle de Jip.
De Salle de Jip is het ontmoetingscentrum van Here Bugu. Hier wordt vergadert, gefeest, gehangen en gekletst. Momenteel is het de plek waar Baba ligt te kuren. Tientallen kleurige vogeltjes vliegen de hele dag af en aan, bouwen hun nestjes tussen de balken en drinken uit de aardewerken schalen.
Jip zelf was overal waar hij kwam een stralend en levendig middelpunt, zo blijft hij hier in onze herinnering en zo is hij ook aanwezig in onze harten.

Algharia
Naar aanleiding van het bericht over Algheria stelde Lyda Keijzer, de moeder van Jip, voor om het laatste geld, 250 euro, dat nog op zijn rekening staat ter beschikking te stellen aan Algheria.
Omdat er inmiddels ook al geboden werd op de tas en ook iemand spontaan geld overmaakte hebben we nu met Baba en Lyda  besloten om  bij deze het Jip/Algharia Fonds in het leven te roepen als onderdeel van Stichting Rondom Baba.

Baba
Baba waarschuwde er namelijk onmiddellijk voor om Algheria het geld zomaar ter beschikking te stellen. Hij stelde voor om haar de onkosten van de tas (materiaal en werkuren) te betalen, omgerekend 75 euro en haar een mikrokrediet te geven van nog eens 75 euro waarmee ze een klein handeltje kan opzetten. Wanneer andere vrouwen haar voorbeeld volgen en met een  bijzonder handwerk komen kunnen we dezelfde procedure volgen.

de tas
Er waren verschillende biedingen op de tas maar het hoogste bod  was 175 euro en is geboden door Rijk en Jolanda Verkerk uit Harderwijk bij wie ik de grote gele 4wheel drive gekocht heb en die de Stichting financieel en auto technisch steunen. Ik ben blij hem voor hen te kunnen meenemen als ik naar Nederland ga.
Verder heeft een trouwe donateur, Rien Gieben, 250 euro gestort. Voor haar wordt iets moois gemaakt.
Dat betekent dat er 675 euro in het Jip/Algheria fonds zit, waarvan 150 nu naar Algheria gaat.

Iedereen die een bijdrage wil storten in het Jip / Algharia fonds voor de vrouwen van Dialangou kan dat doen op rek.nr. 784740593 van Stichting Rondom Baba/ Delft onder vermelding van:
 Jip/Algheria Fonds

We zijn dankbaar dat uit de actie van Algheria dit mooie initiatief is geboren.

" Jip in herinnering en Algharia  als levend bewijs. In de
hoop dat al deze kleine pareltjes bijdrage aan een betere wereld en
vrede in Mali."  schreef Lyda

Algharia

Dit is Alghar uit Dialangou. Ik ken haar van de kookcursus die wij op Here Bugu hielden voor vrouwen uit Dialangou. Ze viel me meteen op omdat ze een bewuste en heel krachtige uitstraling had.

Gister heeft ze iemand naar me toegestuurd met een plastic zak. Daarin zat een grote leren tas, zoals Touareg die in hun huis hangen om spulletjes in te stoppen. Ze heeft er lang aan gewerkt en wil hem nu verkopen om medicijnen en eten voor haar kinderen van te kopen. Ze heeft er drie en is in verwachting.

In Dialangou is door de hongersnood bijna geen eten meer. De mensen moeten ver lopen om te bedelen om wat eten voor hun kinderen mee naar huis te nemen.

Algharia bedelt niet. Zij stuurt iemand die ze vertrouwt met een plastic zak naar me toe, zodat de anderen haar actie niet zien, en met de vraag of ik dit prachtige handwerk van haar wil kopen.

Ik heb de boodschapper teruggestuurd met 10.000 CFA, = 15 euro zodat ze wat eten kan kopen en gezegd dat ik mijn best zal doen om hem voor haar te verkopen.

Aan materiaal en werk zit er 50.000 cfa in heeft de boodschapper gezegd, dat geloof ik.
50.000 cfa is 76 euro

Het is vooral een decoratief stuk voor aan de muur. hij is ongeveer 85 cm breed en 1,25 hoog, helemaal van leer.  Door de slurf bovenaan stop je er spullen in. De zak is aan de achterkant , aan de voorkant de rijke versiering.
Mensen die belangstelling hebben kunnen een bod doen via: yvonne@rondombaba.nl.
Als ik naar Nederland kom, kan ik hem meenemen.

Oorlog en vrede

Een groen waas  ligt na drie regenbuien over Here Bugu en geeft het dorre land ineens een zachte gloed. Here Bugu verandert in een paradijsje en alle medewerkers zetten zich vol in. De atmosfeer is bijzonder. 
Maar op dit moment ligt Tjakko weer te bibberen in het keukenkastje, heb ik de Vier Jaargetijden zo hard mogelijk aan staan en de vogels kwetteren oorverdovend mee om het gedreun van zware wapens niet ver hier vandaan te overstemmen. Niemand kijkt op of om, niemand weet  iets maar we gaan er maar vanuit dat het leger oefent en dat het nog niet de “barbu’s” zijn die ons komen islamitiseren.

Baba

Sinds 3 weken zijn we terug in Here Bugu. Baba blijkt Hepatitis B te hebben. Een ontstoken, niet goed werkende lever dus, plus de resten van malaria en tyfoide. Hier loopt dat vaak dodelijk af omdat de mensen niet weten hoe met ziekte om te gaan. Er wordt meteen gegrepen naar allerlei toverkunsten en bezweringen en de zieke wordt steeds wakker gemaakt om te bevestigen dat hij nog leeft en dus gezond is. Echt ziek zijn is de inluiding van de dood dus blijf je zo lang mogelijk doen of het nog gaat.

Het grote probleem was dus om de enorme familie van Baba waar hij vanaf zijn 17^e het opperhoofd van is, en waarvan geen enkele persoon een beslissing neemt zonder zijn toestemming, ervan te overtuigen dat hij zou kunnen genezen. Dus niet met zijn allen naar Here Bugu komen om hem en masse te bejammeren met medeneming van alle mogelijke marabouts en heelmeesters die hun kunsten op hem uitvoeren en daarvoor rijkelijk betaald dienen te worden met schapen, stoffen, rijst en gierst.

de mannengroep op bezoek

De jongste broer, Hamsa, die sinds een maand opzichter is op Here Bugu, heeft een grote rol gespeeld om de familie ervan te overtuigen Baba met rust te laten en een kans te geven te genezen. Dus reden we terug naar Here Bugu waar iedereen voorbereid was. Nieuwe zonnepanelen geïnstalleerd voor de zo noodzakelijke stroomvoorziening voor ventilatoren en koelkast. 3 bedden met muskietennetten  op verschillende plekken afhankelijk van de stand van de zon, koelelementen als antikruiken. Baba zelf is erg zwak en heeft volledige verzorging nodig. Gelukkig is dezelfde vriend die mee was naar Bamako hier ’s morgens en ’s avonds om te helpen met de maaltijden en klaarmaken van de kruidentheeën. Intussen komt er natuurlijk ook bezoek, vanaf zeven uur ’s morgens, want iedereen wil zich ervan overtuigen dat hij in goede handen is en elke dag arriveren heel wat grote pannen op zijn afrikaans gewikkeld in kleurige hoofddoeken met gierstepap en complete maaltijden die we onder de tafel moffelen om later door te geven. Slechts 1 keer werden we overvallen door een klein akelig mannetje ( en toen was natuurlijk net de batterij van mijn fototoestel leeg) dat voor ik het kon verhinderen onder het muskietennet dook en Baba in zijn oren begon te spugen onder het uitroepen van bezweringen. Tegen mij riep hij: “Koe, ga weg!” Baba beduidde me hem zijn gang te laten gaan want dit soort mensen tegenwerken kan behoorlijk wat problemen opleveren. Gelukkig is het tot nu toe daarbij gebleven. Wel komen er elke dag mensen met kruiden, blaadjes,takjes  enz. waar thee van gemaakt moet worden of aftreksels om het lichaam mee te begieten. Maar we zitten in de lift, na 3 wekenn begint er elke dag meer verbetering te komen.

Hamsa

Here Bugu
Ondertussen heb ik de zorg voor Here Bugu op me en moet hard werken om alles draaiende te houden en te zorgen dat iedereen zijn werk doet. Het schoolklasje, dat de afgelopen maanden zonder onderbreking is doorgegaan, in tegenstelling tot de scholen die vanwege de oorlog werden gesloten, is afgerond voor dit schooljaar met een feest.

de schoolafsluiting

De jeugd rondom Here Bugu werkt samen met een ploeg jongeren uit Mopti om de weg te verbeteren zodat hij begaanbaar blijft gedurende de regenperiode. Er wordt geploegd en gezaaid, er zijn ganzen, eenden en zelfs een pelikaan bijgekomen, er worden lammeren geboren, preparaten gemaakt uit pitten van de Neemboom tegen de termieten, blaadjes van de Moringueboom gedroogd en gestampt als voedselsupplement. Verder wordt er gebouwd aan een nieuwe kippenstal, de kantine en de keuken van een nieuwe cementlaag voorzien, het huis van de gardien gerepareerd, kortom een bedrijvige bedoening.

gesprek met een pelikaan aan de rand van de vijver

De oorlog
De oorlogssituatie, waarin het nog onduidelijk is wat de volgende stappen zullen zijn, in combinatie met de droogte van de afgelopen jaren begint nu langzamerhand maar zeker catastrofale vormen aan te nemen. Malinezen zijn eraan gewend om slechte jaren te hebben en hun optimisme en overlevingsdrang is ongelooflijk. Mopti is vol met vluchtelingen uit het Noorden. Behalve de vluchtelingenkampen die er zijn, heeft bijna elke familie wel gevluchte familieleden in huis die hun have en goed zijn verloren. Het is hier heel gewoon om hele families in je familie op te nemen en samen verder te leven met een kariger rantsoen. Dat zou je je bij ons niet kunnen voorstellen. De elektriciteitscentrales werken zeer sporadisch waardoor er geen stroom is (op Here  Bugu hebben we nu wat de elektriciteit betreft een luxe situatie.) Het gevolg is dat alle kleine ondernemingen niet kunnen werken, de kleermakers, lassers, zagerijen, er zijn geen koelkasten in de klein winkeltjes enz. Bij temperaturen overdag van rond de 40 graden.enz. De banken zijn nog steeds gesloten. De voorraden raken op. 

De graanbank

direct na onze actie die ruim 17.000 euro opleverde hebben we inclusief onkosten voor 8000 euro rijst en gierst kunnen inslaan. Toen werd onze actie totaal onverwacht ingehaald door de oorlog en konden we niets meer kopen en waren we ook bang voor diefstal e.d. In de opslagruimte die inmiddels is afgebouwd ligt het nu veilig opgeslagen. De 9000 euro die over is staat op de bank en dient als reserve en om land ter bebouwing aan te schaffen zodra het kan.

Mensen die ons willen steunen kunnen dat het beste doen door donateur te worden voor een klein bedrag per maand, aan te melden via de website onder donaties: www.rondombaba.nl of via een mail aan mij.

Door de noodsituatie die is ontstaan maken we meer kosten door mensen te helpen met medicijnen, vervoer, enz. en kunnen alle hulp goed gebruiken.

het magazijn voor de graanopslag

De honger 
In Dialangou lijden de mensen al weken honger. De groep is te groot (500 gezinnen)  om ze  te helpen met onze GraanBank. We hebben 2 ton aangeboden maar die hebben ze geweigerd omdat het te weinig is en voor  directe spanning zorgt onder de mensen. Ze willen de groep bij elkaar houden.  Aankloppen bij het Internationale Rode Kruis en andere organisaties heeft tot nu toe zoals Baba al voorspelde, niets opgeleverd, zij zitten vast aan hun protocollen en administratieve rompslomp en zijn niet slagkrachtig. Maar er zijn nog wat hulpverzoeken onderweg.
In onze eigen omgeving steunen we sinds kort ook een aantal gezinnen. We zijn voorzichtig want we hebben nog een paar maanden te gaan. We zullen het graan moeten schenken i.p.v. ons oorspronkelijke plan om het te verkopen want het is een serieuze noodsituatie geworden, de mensen zijn totaal berooid. Het graan overigens dat nu op de markten verkocht wordt komt uit Azië en heeft een hele andere kwaliteit dan de rijst hier. Zwaar onder de pesticiden zwelt het enorm op als het gekookt wordt maar bederft ook snel zodat het met deze hitte niet in kleine porties over de dag verdeeld kan worden.


De dieren
Deze week is begonnen met de evacuatie van honderden tot duizenden koeien van de overkant van de rivier in kleine bootjes naar Mopti. De arme dieren zijn volledig uitgedroogd en ondervoed en de meeste sterven bij aankomst of worden ter plekke afgemaakt. De straten zijn een openbaar abattoir geworden, de Peulen, de herders die een nauwe band met hun dieren hebben, radeloos en verslagen. 

met deze bootjes worden ze overgezet

het abatoir op straat

Mopti
Mopti en Sevare zijn een bolwerk geworden van zwaar bewapende militairen die zich hier concentreren en wachten op instructies om, ja om wat? Niemand lijkt te weten hoe het verder moet. Ansar Dine is duidelijk, ze willen heel Mali veroveren om de islamitische wetgeving in te stellen. Door hun verbinding met Alqaida zijn ze machtig en hebben enorme middelen. Het ligt voor de hand dat Mopti hun eerstvolgende doelwit zou zijn. De militairen hebben inmiddels verboden om in deze omgeving mais, gierst en sorgo te verbouwen omdat rebellen zich makkelijk tussen het gewas zouden kunnen verbergen. Dat zou betekenen dat er weer geen oogst zou zijn. Onze tractor ploegt ondertussen hectares grond om toch maar vast voor te bereiden op het zaaien.

de tractor wordt gewassen in de rivier na hetploegen

Dank
Graag wil ik iedereen bedanken die ondersteunende en aanmoedigende mails schrijven, het helpt echt. Ik kan niet iedereen beantwoorden gewoon door gebrek aan tijd, energie en uitval van internet maar weet dat ik er blij mee ben. Na een dag werken in de hitte zit ik 's avonds wat te zappen op mijn laptop voordat ik om 9 uur omval en onder mijn net duik.
Veel mensen vragen zich af hoe ik het volhou. Dat snap ik zelf ook niet zo goed.
Het is voor mij  een nieuwe ervaring om te leven in een situatie waar dood en leven zo dicht bij elkaar liggen. Naast de portie ellende die er is zijn er  elke dag intense momenten van verwondering en vreugde. De kleurrijkheid van het leven is groot en ondanks de fysiek zware omstandigheden voel ik (bijna)  elke dag weer de kracht om er te zijn en te bouwen aan ons project. Het leven in de natuur, met de mensen op Here Bugu die stralen en groeien omdat ze hier kunnen werken, met de dieren die hier vreedzaam leven kunnen en te zien hoe Here Bugu zich ontwikkelt geeft voldoende energie (op enkele wanhoopsmomenten na).

Koert Lindijer, Afrika correspondent voor het NRC schreef in zijn blog het volgende:

 "  Afrika  is een continent  dat honderd jaar lang is “uitgezogen, gekoloniseerd en met slavenhandel bewerkt . En om daar allemaal doorheen te prikken, is een goede correspondent nodig. Dat kan je nooit vanuit Nederland, daarvoor moet je met je voeten in de blubber staan, kunnen overleven. Niet alleen maar kennis en feiten, maar ook emotie en de dynamiek van de samenleving begrijpen.”

Ik ben geen correspondent maar leef wel met de mensen en sta met hen in de blubber, overleef met hen en verwonder me elke dag over de kracht en de schoonheid van het leven hier in barre omstandigheden.  

tot slot nog wat foto's en iedereen een goede zomer toegewenst

3 van de 5 ganzen

Amadou met een pasgeboren lammetje

de buurjongen ging trouwen en de auto's van Here Bugu werden ingezet voor het vervoer van de vrouwen, ze wilden allemaal tegelijk in de twee Here bugu auto's

in de Salle de Jip, de overdekte hangar waar Baba overdag ligt, staan aardewerken schalen met water en tientallen prachtig gekleurde vogeltjes vliegen er af en aan 

s

Morre, onze nieuwe vaste arbeider, een echte Mossi, 2 meter lang, mooi van binnen, deelt mijn liefde voor de dieren. We verstaan elkaar niet  maar delen de zorg voor plant en dier op Here Bugu

Kaziem aan de rand van de vijver in gesprek met een aalscholver

Mango', heel veel mango's

een nieuwe bewoonster, mevrouw Pelikaan