Het paard Nicolas en vrouwenbesnijdenis

Nicolas

Yvonne en Nicolas na de eerste proefrit in de straat van Baba

Morgen is het eindelijk zo ver. Dan wordt het trekpaard Nicolas met zijn kar aangeboden aan de vrouwen van Dialangou. een groot feest is in voorbereiding, Er worden stoelen naar toe gebracht voor de burgemeester en de gasten. In de afgelopen weken is hard gewerkt aan de voorbereiding. Er is een halster gemaakt en de rest van het trektuig in vrolijke kleuren, de dierenarts is langs geweest voor de nodige injecties tegen malaria en parasieten, Hij is gewassen en geborsteld en met boter ingesmeerd, hij heeft het allerbeste eten gehad en heeft de kinderen van Baba en hun vriendjes rondgereden. In Dialangou is een comitee gevormd voor de algehele organisatie rond het paard en Aboeba, een vriendelijke man heeft de verantwoordelijkheid voor het welzijn van Nicolas op zich genomen. Een paard met een naam, dat hebben ze hier nog niet meegemaakt. Maar ik heb uitgelegd dat een paard respect verdiend en daar hoort ook een naam bij. Tegen de schamele hut van Aboeba en zijn familie is een stevige "hangar" gebouwd voor zijn onderkomen. Ezels en schapen staan in de buurt zodat hij niet alleen is.



Voorlichting
In Mopti bestaat een fanclub van Baba: Club des amis de Baba Traore. Deze groep bestaat uit ongeveer 100 tot 150 jongeren uit zijn buurt die een fanclub in het leven geroepen hebben omdat Baba allerlei activiteiten voor hun organiseert en jongeren helpt aan werk, ouderloze kinderen ergens weet onder te brengen en altijd met raad en daad voor ze klaar staat. Ook organiseert hij voorlichtingsbijeenkomsten. Vandaag was er op de hof van het huis aan de overkant een film over de afschuwelijke gevolgen van besnijdenis, hetgeen hier nog , hoewel verboden, op grote schaal voorkomt.



De film wordt vertoond op een oude televisie met nauwelijks kleur. Ook in Dialangou willen we films gaan vertonen met voorlichting over allerlei zaken. Het is een prachtig medium voor voorlichting en het wordt zeer serieus genomen.
Mocht iemand die dit leest een beamer voor ons weten dan zouden we daar heel blij mee zijn. Voor vervoer kan gezorgd worden.

tot slot deze vogeltjes die je hier veel ziet

een paar hoofdtooien op het feest van internationale vrouwendag

Hier wonen en helemaal voor het eggie hier zijn is best heel anders dan de vorige keren dat ik hier op vakantie was. Het integratieproces is een ingewikkeld gebeuren omdat ik steeds meer bewust wordt van de enorme cultuurverschillen vooral in de omgang met elkaar. Het gaat soms om kleine dingen. Waarom vraag je steeds naar de weg, werd me gevraagd, terwijl ik dacht alleen maar mijn hand steeds op te steken om te groeten. Als ik met iemand sta te praten ben ik geconcentreerd op het gesprek en op degene tegenover me en beledig al die mensen die me ondertussen begroeten en die ik helemaal niet zie, al die familieleden die ik steeds maar niet herken met al die ingewikkelde namen, de vele vragen die ik stel, de mensen die aan de poort kloppen en die ik even niet wil zien, dat ik als gast nog steeds niet met de familie mag eten maar alleen met de heer des huizes op het dak moet zitten en me laten bedienen door de vrouwen die werken als slaven en ga maar door. Maar ik moet ook zeggen dat langzaamaan de humor ook weer op gang komt en ik me meer en meer ga ontspannen.

De vrouw van Dialangou waarmee ik steeds naar het ziekenhuis reed blijkt inmiddels geen tbc te hebben, een zorg minder vanwege besmettingsgevaar maar syphillus.

Outilla met haar blik met klodders bij de dokter



er wordt bloed afgenomen bij Outilla



het laboratorium


Ik krijg kookles van Njaga om de parelhoenen die ik cadeau gekregen heb voor al het op en neer rijden klaar te leren maken


Paard en wagen

Eind vorig jaar had de Stichting al geld gestuurd om een paard en wagen te kopen voor de vrouwen van Dialangou. Daarmee kunnen ze naar de markten om o.a. de gepelde en gemalen rijst en gierst te verkopen. De vrouwen betalen een bijdrage voor de rit waarmee paard en wagen onderhouden kunnen worden. De wagen was snel gemaakt maar voor het paard had Baba het geld meegegeven aan een handelaar om een paard van goede kwaliteit voor weinig geld te kopen in Burkina Faso. Bij mijn aankomst was er nog steeds geen paard. Inmiddels is het geld terug en zijn we naar Tene gegaan (180 km.) om een paard te kopen. Met een vriend van Baba, de kleermaker, gingen we op weg. Niet op de paardenmarktdag want dan zijn volgens Baba alle paarden gedrogeerd om een goede indruk te maken en blijkt het beest een paar dagen later een zwak geval te zijn. Volgens mij hadden we alle drie geen verstand van paarden maar we hebben een heel mooi exemplaar gevonden. Een bruine hengst van 5 jaar en na stevig onderhandelen betaalden we 400.000 cfa ( 600 euro) inclusief transport, wat later een hele mooie prijs bleek te zijn. Afgelopen donderdag werd het paard, door mij inmiddels Nicolaas gedoopt, naar Mopti gereden. Daar staat het nu en is het middelpunt van de belangstelling. Met boter ingesmeerd, gekocht bij de Peulen die hier nu overal neerstrijken om hun dieren te verkopen, voorzien van heerlijke gedroogde kruiden en gras, door de dierenarts bezocht voor injecties tegen malaria, krijgt het een koninklijke behandeling voor Malinese begrippen. Onder toezicht van Sekou, een leerbewerker en gardien van Willem Snapper, heb ik de maat genomen om een mooi gekleurd leren tuig te laten maken.


onder toeziend oog van Nicolaas bestuderen we een tuig van het internet


de maat wordt genomen


Vandaag met Baba langs de smid geweest en touwmakers om de rest van de tuigage voor het trekken van de kar te bestellen. Zondag is het internationale vrouwendag en zou de ceremonie plaatsvinden. maar de burgemeester moet er ook bij zijn en die heeft het die dag te druk dus we gaan dinsdag in kolonne naar Dialangou, 15 km. verder, voor de officiele aanbieding. Dat is precies een jaar nadat de landbouwmachine in het dorp is gekomen die voor grote verandering heeft gezorgd. De ontwikkelingen gaan naar onze begrippen langzaam. Vooral de microkredieten vragen veel aandacht en begeleiding. Maar dat heeft er voornamelijk mee te maken dat alles gaat in het tempo waarin een mentaliteitsverandering kan plaatsvinden. De stemming en de levendigheid in het dorp is niet te vergelijken met 2 jaar geleden en sinds mijn komst en de directe samenwerking met Baba hier ter plaatse komt er meer structuur in de ontwikkeling.


Aluigi en Oumar van Baba op Nicolaas

volgende week meer,
yvonne

overigens, de put wordt steeds dieper

Er is een nieuwe publicatie, zie in menu onder publicaties!

La chaleur a commencé

De hitte is begonnen. D.w.z. temperaturen vanaf 40 gr. en vaak een keiharde wind die stof en zand overal doorheen blaast.Ik ben nu bijna twee maanden hier, de laatste gasten zijn vertrokken en heel langzaam, petit a petit, don don, ben ik me aan het invoegen en aanpassen aan de malinese levensstijl. Ik zit nu eens een avondje op een stoel, waarvan de zitting bestaat uit enkele draden plastic waslijn, in een lemen straatje, kinderen om me heen, een borrelglaasje thee, namen proberen te onthouden, een andere keer op de hof van de burgemeester in het bonte familieleven daar of ik trek me terug binnen de muren van mijn te grote en te riante huis om te skypen met familie en vrienden.


overleg met de Peulen

Ik vind het heerlijk om zoveel mogelijk naar het land te gaan dat we gekocht hebben. Door de vele bomen is er schaduw, het is er net iets minder warm en de atmosfeer vredig en rustig. Misschien is het eerste wat ik ga doen als ik er woon een schommel maken in één van de hoge bomen. Er wordt hier zo weinig gespeeld en genoten door de kinderen.
Op het land is begonnen met het graven van een grote put door de puisatier en zijn hulpen, 20 diep, 1,40 doorsnede, die voor voldoende water moet gaan zorgen.


Als de put klaar is kunnen de eerste dieren ernaar toe, koeien en ezel. Daarna wat schapen, kippen, geit. Ook kunnen nieuwe bomen geplant worden voor de omheining. Het terrein moet worden schoongemaakt, evenals het woonhuis, oude huisjes afgebroken en de grond klaargemaakt
voor de eerste kruidenaanplant, allemaal werkgelegenheid voor de Bella.




De peulen die nu nog op het terrein wonen met hun vee zijn langzaam andere onderkomens aan het zoeken, sommigen bouwen een nieuwe hut direct achter de muur.


Afgelopen zondag heb ik een uitstapje gemaakt naar Djennee, de mooiste leembouwstad van Mali samen met de familie van Baba. We gingen op bezoek bij familie. Het was een echt feestje, de zondagse kleren aan, flesjes cola en lollies en de muziek hard aan in de auto.
De oom van Baba is meester metselaar, de familie oefent dit beroep al generaties lang uit en Baba heeft die traditie doorbroken. De oom is hoofd van de restauratie van de moskee en de bouw van het nieuwe museum. Er wordt gebruik gemaakt van een combinatie van cement en leem en ik heb alles goed kunnen bekijken. als we gaan bouwen op het terrein dan zal dat volgens deze methode zijn.

op de pont naar Djennee : Njiaga met Oumar, rechts Hamsa, de broer van Baba en onder Nannetie,
een nichtje en de zoon Aluigi in streepjeskrijtpak met lakschoenen die 4 maten te groot zijn


de cementen constructie met muren van lemen bakstenen, uiteindelijk alles geplamuurd met leem

Op verzoek van een nederlandse groep hebben we om 6 uur 's morgens een bezoek gebracht aan het abattoir van de stad Mopti om informatie in te winnen en een fotoreportage te maken. Ik zal de details hier niet vertellen maar 48 uur later rook ik het nog.
Op de foto zie je het eindresultaat, de slager die zijn deel komt ophalen.


In Dialangou zijn de besprekingen met de verschillende comittees begonnen.Langzaam begin ik wat meer inzicht te krijgen in de complexiteit maar ook in de ongelooflijke waarde van ons project. Omdat het over voormalige horigen van de Toeareg gaat en de mensen op een stuk grondgebied bij elkaar worden gebracht moet zeer langzaam en met heel veel aandacht en vertrouwen een infra structuur worden opgebouwd. Het vertrouwen naar ons is er, maar naar de omgeving veel minder. Omdat er geen enkele vorm van gezondheidszorg is ben ik met een doodzieke Outilla ( de vrouw die verantwoordelijk is voor de graanmachine) dagen achter elkaar naar het ziekenhuis gereden voor injecties. Ik maak dan direct het onderlinge wantrouwen mee en de noodzaak voor een eigen gezondheidscentrum voor het gebied wordt heel duidelijk. We zijn hard bezig om de plannen daarvoor rond te krijgen en fondsen te werven. Alleen het verkrijgen van de lokale administratieve vergunningen die nodig zijn om het project duurzaam en goed ingebed in de lokale situatie te maken duurt lang. Op dit moment is de burgemeester ziek en dan ligt de totale administratie zo ongeveer plat.

Dit zijn een paar voorbeelden van mijn activiteiten. Ondertussen is me duidelijk dat ik mijn inburgering ook moet rekenen tot het werk. Boodschappen doen, overal praatjes maken, veel zitten en kijken en altijd vriendelijk zijn en tijd hebben voor iedereen. Ik ben nog op zoek naar een leraar Bambara..

yvonne

Het leven in Mali

Het leven in Mali is turbulent, kleurrijk en vol verrassingen. Baba en ik brachten een bezoek van 4 dagen aan Segou, hier 400 kmvandaan. om het festival te bezoeken en contacten te leggen op de markt met vele kraampjes met kleinschalige projecten. Onverwacht ontmoetten we 5 Nederlanders met wie ik op de een of andere manier een connectie had. Een van hen, Monica, woont gedeeltelijk in Segou en is getrouwd met een Malinees.Heerlijke gesprekken over de wel en wees van de samenwerking tussen Malinesen en Nederlanders.

Kippen kopen voor de maaltijd in Farako

Ook bezochten we het pottenbakkersdorp Farako ( zie Mali Mails) en bleven een dag en een nacht bij Alimata, Adama en hun kinderen. Zij beschouwen mij inmiddels als een van hen en ik vond het heel bijzonder om hun aan Baba voor te stellen die in het Bambara uitgebreid kon spreken over mijn komst naar Mali en onze plannen. 's Avonds zaten we bij elkaar en ook de directeur van de school was uitgenodigd. Vader Adama nam het woord en hield een lang betoog in zijn taal. Ik voelde dat het een plechtig moment was en hoorde regelmatig mijn naam, Yvonny. Toen bleek dat hij gezegd had dat vanaf dat moment hij geen enkele zeggenschap meer had over zijn dochter Marjamma van 16 jaar en dat hij haar toevertrouwde aan Baba en mij. Ik draag haar over aan alles wat zich bevindt tussen de huid en het bloed van Yvonne en Baba zei hij. Het was een bijzonder en zeer Malinees moment. Het kind wat je opgedragen wordt daar aarzel je niet over zei Baba tegen me toen hij mijn verbouwereerde gezicht zag. Je accepteert het en doet je best. In maart komt Marjamma twee weken bij me logeren en zoeken we een school voor haar. Vanaf volgend schooljaar komt ze bij me wonen. Onverwacht en zeer snel heb ik er dus een dochter bij. Toen ik haar twee en een half jaar geleden ontmoette wist ik het eigenlijk al.

de familie uit Farako met Marjamma in de witte jurk.


Alimata met haar vriendin die een zak rijst op haar hoofd heeft