De rijst en gierst actie
Iedereen op Here Bugu en ook nog velen daar buiten, van klein tot groot oefent voor de rijst en gierst actie (zie de filmpjes op facebook en linkedin). Ondertussen kijk ik natuurlijk elke avond op de Triodos bankrekening hoeveel er is binnengekomen.
Het gaat geweldig tot nu toe. Als je geabonneerd bent op de BaBaBlog krijg je de mails met updates en de namen. Dat wil ik niet openbaar publiceren.
Ik lees op de bankrekening de namen van de mensen die zakken rijst en gierst schenken, ook veel nieuwe namen deze keer en we voelen ons gesteund en gedragen in het werk dat we hier verzetten. Dat geeft ons dagelijks energie!
Hulpgoederen
Terwijl ik dit schrijf denderen zware vrachtvliegtuigen vlak over ons hoofd die gaan landen op het vliegveld van Sevaré hier twee kilometer vandaan. Vliegtuigen met hulpgoederen want we zitten hier in een crisisgebied met één van de grootste humanitaire rampen van dit moment.
De goederen worden opgeslagen in grote loodsen of verder verspreid naar het Noorden over de weg. Ze worden ingevlogen door de grote internationale hulpverleningsorganisaties die de kennis, logistiek en ervaring hebben om grote groepen mensen te helpen. Je komt ze overal tegen.
Vanuit de loodsen worden de goederen door hun lokale partnerorganisaties bij de doelgroep afgeleverd. Gevaarlijk werk. Het gaat over tenten voor de vluchtelingen, rijst, erwten, olie, pompen voor water enzovoort. De witte auto’s van de organisaties rijden af en aan, sommige zwaarbewaakt door militairen uit de hele wereld, het vredesleger van de blauwhelmen, de Minusma, die hier ook overal gelegerd zijn. Dit zijn enorme operaties die ontzag inboezemen. Zeker als je weet dat ook zij voor een groot deel werken met geld dat geschonken wordt door mensen die wensen dat de wereld beter wordt. Die willen dat er vrede komt en meer gezamenlijkheid. Naast al het boze dat we om ons heen zien en dat domineert in het nieuws is het een geweldige troost te weten dat heel veel mensen naar een andere toekomst willen.
Onze eigen vluchtelingen
Here Bugu is een klein stipje te midden van al het geweld en de verplaatsingen om ons heen. Omgeven door een stevige muur van achthonderd meter met hier en daar een toegangsdeur die overdag openstaat en ’s nachts op slot zit. Zoals bekend namen we een jaar geleden zestig vluchtende, van haven en goed berooide families op binnen onze muren. Hun dorp was platgebrand, ze hadden lang gelopen, zaten allemaal op de rand van de hongerdood en waren angstig en getraumatiseerd. Zestig families is hier ongeveer vijfhonderd mensen want familie is niet hetzelfde als gezin. Ze maken onderdeel uit van een veel grotere groep van duizenden mensen die om ons heen neerstrijken.
De veerkracht
Onze Peulen begonnen, evenals de Peulen om ons heen, direct met het opbouwen van hun hutten. Ze maken ronde karkassen van twijgen. Daaroverheen gaan lagen droge strohalmen die ze van de rijstvelden afhalen, stro, en rietstengels. Alles wordt met touw bij elkaar gehouden. De dikke laag stro beschermd tegen de hitte en de kou (op zijn laagst 15 graden). De touwen verankeren de hutten goed aan de grond tegen de keiharde stofstormen. De ronde vorm helpt bij het weglopen van water bij de kortstondige hevige regenbuien. Wij leggen toiletgebouwen aan, waterleiding, wasplaatsen, vuilnisbakken. In het begin nemen ze hun koeien, schapen en ezels die een gevaar vormen voor onze tuinen mee naar binnen. Dus komen er gesprekken en we zorgen dat buiten de muur plaats is voor de meeste dieren als ze al niet met de dieren op stap zijn. De vrouwen bewerken de binnenkant van de hutten. Ze krijgen de eerste maanden van de organisaties voedselnoodhulp en stevige zeilen voor de regenperiode. Er begint een soort van dorp te ontstaan binnen Here Bugu. De stemming is goed en problemen worden direct opgelost. Sommige gezinnen helpen we wat extra, ze mogen stukjes land bewerken voor groente, een Peul neemt onze koeien en schapen ook mee uit wandelen, we ruilen melk van hun koeien met goederen van ons. Over die ruilhandel en hoe we met de rijst en gierst omgaan vertel ik de volgende keer uitgebreider want dat is een prachtig voorbeeld van onze wederkerigheid.
zo begon het vorig jaar, nu een jaar verder is er al veel meer structuur en bijna gezellig te noemen
de prachtige binnenkant, het is een grote eer dat ze dit aan mij laten zien, een gebaar van vertrouwen
vrouwen bezig met het verbeteren van hun hut
Maar soms gebeuren er vreemde dingen. Ineens loopt er een hele groep zwaar bewapende militairen rondom een paar hoogwaardigheidsbekleders van de organisaties tussen de van angst verstijfde Peulen over ons terrein. Als de Peulen ons waarschuwen worden ze door mensen van ons benaderd. Ze worden heel boos en willen niet overleggen. Ze vertrekken in een lange stoet landcruisers met militaire bewaking over het zandpad. We maken ons er zorgen over want wij willen niet opvallen. Onder de bevolking leeft wantrouwen tegen leger en organisaties. Er komen ook mannen met petten op en schriften die de Peulen registreren voor voedselhulp of andere hulp. Als wij gewaarschuwd worden en gaan kijken vertrekken ze. We krijgen geen contact met ze en ze willen niet overleggen. Wat daar de achtergrond van is weten we niet. Kennelijk vallen we onder hun gebied. Op ons nadrukkelijke verzoek en het verzoek van de Peulen om eerst contact met ons op te nemen gaan ze nooit in, ook niet als we het hogerop zoeken.
De vluchtelingenkampen om ons heen veranderen in rap tempo. De ronde, organische vorm van de hutten en van de plattegrond van het dorp maakt plaats voor rechte rijen vierkante tenten van blauw plastic met rechte zandstraten ertussen. De ronde hutten worden op die van een enkele ongehoorzame Peul na onttakeld.
De nieuwe, vierkante tenten gemaakt van een enkele laag plastic zijn hier niet bestand tegen de hitte, niet tegen de stofstormen en niet tegen de regen die straks weer kortstondig zal neerkletteren. Onze ervaring is dat in mei, als de zon op zijn heetst is het plastic zal smelten en verpulveren.
Tot in de verre omtrek zal de grond bedekt worden met minuscule stukjes blauw plastic. De dieren die in grote kuddes over het land lopen zullen het eten en het zal in het grondwater terechtkomen. Er zal weinig overblijven van de tenten. De eigen hutten, gebouwd met ervaring en deskundigheid voor de lokale situatie staan er dan niet meer. De troosteloze situatie die dan ontstaat zal zijn demoraliserende werk verder doen. De groepscultuur die hun houvast is valt dan uit elkaar en hun leven, dat zich afspeelt tussen de ronde vormen van hun kralen, wordt vernietigd. Ze worden ontvankelijk voor de ronselpraktijken van de jihadisten.
De hulporganisaties zullen dan inmiddels op andere plekken aan het werk zijn en hier weinig van zien.
zo ziet het er buiten onze muren en eigenlijk overal uit, het plastic dat door de wind verspreid
wordt, het plastic dat niet een product van hier is
Een tent kost tussen de 600 en 900 dollar per stuk
Ik spreek hierover met iemand die ik ken van de lokale organisatie. Zij vertelt dat de tenten tussen de 600 en 900 dollar kosten per stuk. Ze liggen opgeslagen in de loodsen en moeten geplaatst worden, dat is de opdracht van hogerhand. De Peulen hebben geen verweer. De voortvarendheid van de lokale mensen die werken voor de organisaties en die hun baan niet kwijt willen raken spreek je niet tegen. Ze voelen zich behandeld als lastig vee dat zich moet schikken in de oplossingen die bedacht en uitgevoerd worden door anderen. En als ze protesteren is politie of leger snel bij de hand. Dus zijn ze onderdanig want afhankelijk van de hulp. Vragen stellen is ongewenst.
Ook tenten op Here Bugu?
We worden weer gewaarschuwd. Er lopen mannen tussen onze Peulen op Here Bugu. Ze willen ook bij ons de hutten laten afbreken en hun tenten daarvoor in de plaats zetten. De Peulen weigeren en zeggen dat zij daar niet over gaan en ze contact met ons moeten opnemen. De mannen vertrekken en tot nu toe hebben we niets van ze gehoord. Het is ons terrein, ze mogen hier helemaal niet komen, dat weten ze. En onze Peulen worden weerbaarder.
Mensen vragen vaak aan me hoe ik dit werk volhoud. Dat is geen probleem zeg ik dan. Kijk naar de foto’s en de filmpjes, de energie spat ervan af. De levenskracht van mensen is enorm. Elke avond ben ik moe maar elke ochtend verheug ik me weer op nieuwe ontdekkingen die we doen in de samenwerking.
Alles is hier anders dan je denkt. Nog steeds spat de ene voorstelling na de andere die ik heb over Afrikanen en mensen in nood uit elkaar. Daar vertel ik graag over en ik deel het met vreugde.
Maar soms jank ik een potje en krimpt mijn maag samen. Bijvoorbeeld als ik denk aan die tenten van 600 dollar en vooral aan de gevolgen ervan. En dan hoop ik zo dat het verhaal over de goede gaven en de besteding verteld wordt op scholen en op het nieuws en dat er vooral steeds meer vragen gesteld gaan worden. En er steeds meer plek komt voor echte broederlijkheid en zusterlijkheid in onze wereld. Want het is mogelijk. We moeten alleen maar anders gaan denken. We moeten ons voorstellen hoe we zelf behandeld willen worden als we het moeilijk hebben. Of zoals je wenst dat je kinderen behandeld zullen worden als ze in moeilijkheden zitten. En dan komt het heel dichtbij.
zonnen en manen en sterren, ronde en rechte lijnen als voorbereiding op schrijven
de kinderen klitten aan elkaar als een kluwen kittens, ik heb een koord gehaakt met een lus voor elk kind, nu kunnen ze in een rij lopen, in een kring staan zonder zich verloren te voelen want ze kunnen het koord vasthouden en de mogelijkheden met het koord zijn eindeloos en een bron van veel plezier
sinds kort zingen de kinderen hun traditionele liedjes weer. Dit is Koumba, gangmaker, voorzanger en groot talent.
En help ons als je kunt met de rijst en gierst-actie.
Volgende week zal ik meer vertellen hoe we omgaan met het geld van de rijst en gierstactie
en wat alle neveneffecten ervan zijn.
Wil je doneren? Dat kan hier: donatiepagina
Ben je nog niet geabonneerd op deze blog dan ontvang je ook niet de bijbehorende email.
daarin staan de mensen die doneren en daar vermeld ik ook het totale bedrag dat al binnengekomen is. De blog is daar te openbaar voor, dus abonneer je als je dat wilt via de rechterkolom hierboven.
