dadelpitten uit egypte en de mangomeiden uit Dialangou

volgende week verschijnt een wat uitgebreider bericht vandaar nu even een serie fotoos


15 dadelpitten uit Egypte in een kalebas, 14 zijn uitgekomen. voor de oprit van het nieuwe terrein


de grandfamille Traore komt eten ( zonder Baba want dat kan niet vanwege het respect) en ze eten voor het eerst van borden met bestek, mannen en vrouwen gezamenlijk. Het is een feest



Oumar of pappa, de jongste van Baba, doet het traditioneel


betaaldag van de microkredieten, gourou, de boekhouder int het geld met zijn nieuwe tas en rekenmachine.


maar voordat het geld van de vrouwen naar Gourou gaat wordt het nageteld door drie wijze mannen



in de machinekamer doet Baba zijn best om een ruzie tussen de vrouwen op te lossen!



de wijze mannen van Dialangou scharen zich rond de put op het nieuwe terrein om over de werkverdeling te praten.





mijn vriendinnen, de mangomeiden uit dialangou, elke ochtend komen ze me opzoeken.





Oumar wil ook een leesbril, net zoals ik


er komt een meisjesclub bij Baba langs, ze willen ook een keer mee naar mijn huis



even later zitten er 30 in mijn auto

Bamanakan

Het werk voor de Stichting gaat gestaag voort. Baba en ik hebben een regelmaat gevonden met weekopening en afsluiting die ons goed bevalt maar het was een hele klus om zover te komen. De grote valkuilen in onze samenwerking zijn de misverstanden door de enorme verschillen in cultuur, taal, en vooral man/vrouw. Baba leeft in zijn eigen familie extreem traditioneel, daarnaast kent hij ook de modernere wereld maar de vrijpostigheid, openheid en snelheid van onze communicatie zijn voor hem moeilijk. Aan de andere kant zijn voor mij de Malinese cultuur en vooral de omgangsvormen heel erg moeilijk te doorzien en ben ik soms wanhopig en ongeduldig. Dat levert af en toe een hevige botsing op tussen ons. Maar we kunnen er daarna over praten en realiseren ons dat het voor ons beiden een enorme kans is om van elkaar te leren. Het vraagt veel van ons alle twee, zeker bij deze temperaturen, maar steeds blijkt dat ons gemeenschappelijk ideaal, het werk, ons helpt om verder te komen.
Ik breng regelmatig tijd door in de familie, met Njaga en de kinderen en de broers, ook om te integreren in de samenleving. Het werk, de besprekingen en acties in Dialangou, de voorbereidingen op het land en alles wat erbij hoort vordert langzaam maar gestaag, daarover binnenkort een rapport. Daarnaast heeft mijn aanwezigheid hier veel meer kanten. Buurmeisjes die langskomen, kinderen leren blokfluiten, vele, vele ontmoetingen en gesprekken, Marjamma, elke dag mensen die meerijden in de auto, boodschappen op de markt, en ga maar door.

Vorige week belde Marjamma uit het pottenbakkersddorp Farako dat haar vakantie begonnen was en dat de kweker een lading planten voor ons had klaarstaan. Farako is hier zes uur rijden vandaan, dus vrijdag heen en zaterdag terug. Het is een asfaltweg, je kunt 100/120 km per uur rijden maar op de meest onverwachte momenten steken geiten, ezels, koeien de weg over en je moet ook erg goed letten op de zogenaamde "slapende politieagenten", onverwachte hele hoge drempels in de weg waar je de auto op stuk kunt rijden.

antibesnijdenisborden onderweg: een vrouw benadert een kind met een tong als een mes om haar te besnijden

In Farako bleken we een lekke band te hebben en kwamen de bandenspanningsmeter, de compressor en het bandenplaksetje goed van pas. Ik stak de priem in mijn vinger waardoor ik een vervelend wondje heb en daar moet je hier erg mee oppassen, dus elke dag zit ik sindsdien met mijn vinger in het zeepsop.


Baba repareert de band en oogst alom bewondering

Marjamma is hier nu voor een week in huis om kennis te maken met het leven met een toebab, een blanke. Alles is nieuw voor haar, bed, douche, eten koken in een keuken op gas, een deur met een slot en een sleutel, wassen met zeeppoeder, strijken enz. Ze geniet en heeft al wat vriendinnetjes gevonden. Het zusje van Baba, Mamoye, was een dagje op bezoek. Mammoye leeft in de grandfamille van Baba en doet daar, naast haar school, een deel van het huishouden. dat betekent o.a. 20 volle emmers water per dag gaan halen aan het eind van de straat. Ook voor Marjamma is dat bekend werk. dus mijn huis is voor hun een wonder van luxe.

Marjamma en Bamoye, beiden 16 jaar, rijgen een ketting voor zichzelf



daarna eten koken in een keuken, toch maar liever op de grond

Inmiddels heb ik les in Bamanankan of Bambara. In een lemen huisje van een vrouw van mijn leeftijd. Ze is een Peule en is dus rondom haar mond zwart getatoueerd. Ze spreekt binnensmonds en het is vrij donker in het lokaaltje dus ik vreesde het ergste. Maar wie schetst mijn verbazing! Ze kwam binnen met een stok en een halve kalebas. die liet ze me zien en ze zei: de wereld bestaat uit rechten en krommen. Zo ook de taal en ook het alfabet. Ze leerde me in haar taal: een verticale stok, een horizontale stok, een schuine stok naar rechts en een schuine stok naar links, een niet geopende kalebas, een geopende kalebas naar links, naar rechts, een kalebas die op de grond staat en een kalebas op zijn kop op de grond. Zo zei ze, nu ken je het beginsel van alle talen. als je dit snapt zul je onze taal heel snel leren. Ergens in mijn achterhoofd begon ik een idee te krijgen dat de malinese communicatie heel eenvoudig is en die van ons heel ingewikkeld ....... ik wil die taal graag leren.
Een leitje en een krijtje is bij de prijs van de les inbegrepen.

In Dialangou is Nicolas inmiddels van hoefijzers voorzien nadat we dagen op zoek waren naar mensen die dit konden. Het was weer een heel gebeuren, zeker omdat we van de gelegenheid gebruik maakten om de vergaderingen voor de verschillende comitees aan te kondigen. Dat veroorzaakt direct hevige discussies tussen de vrouwen. Nicolas ondertussen heeft een leven als een prinselijk paard, in ieder geval voor Malinese begrippen.





zij stond erbij en keek ernaar


de ruziende vrouwen hielden meteen op toen ik ze op de foto zette om ze zo naar Nederland te sturen

Vergaderen en Hans en Grietje bijna verhongerd

Vandaag het eerste overleg comite de Cheval. Nicolas staat er goed bij en wordt vertroeteld. Aboeba, die de verzorger is van het paard en zijn vrouw Moekoeltoe, de presidente van het comite hebben er veel werk aan. Deze laatste actie heeft na de muskietennetten, de machine, de school, en de mikrokredieten, ineens een enorme nieuwe saamhorigheid gebracht. Ook mijn vaste aanwezigheid hier maakt dat ze weten dat het nu serieus is. Ik wordt nu met mijn naam aangesproken door iedereen. als er al een kind of volwassene bedelt, wat hier de vaste gewoonte is " donnez moi un cadeau" dan wordt er direct onderling gecorrigeerd.Er is ook veel humor en er wordt gelachen.Ik kan ook zonder Baba in het dorp zijn en het vertrouwen groeit.

Abouba verzuchtte dat hij de verantwoordelijkheid voor het paard zwaarder neemt dan voor zijn eigen gezin. Vandaag ben ik met hem op stap geweest op zoek naar een smid voor hoefijzers hoewel ik die hier nog niet gezein heb. De meeste paarden lopen na verloop van tijd kreupel.

Aboeba en Moekoultoe



Het Comitee de cheval

HANS en GRIETJE
Baba en ik hadden twee jonge schapen gekocht van een Peul, met lange oren want dan worden ze groot en dik. Het moeten de pappa en mamman van de kudde worden en ze heten Hans en Grietje. Eerst stonden ze te blaten op mijn hof maar we vonden het een beter idee om ze op het terrein te zetten en te laten verzorgen door de nog steeds aanwezige Peulen. Om ze te onderscheiden had ik ze een mooi strikje met een belletje omgedaan. Daarna zijn we ze vergeten door het gedoe rond het paard. Toen we eergister gingen kijken bleken ze geen eten gehad te hebben en vervuild te zijn. Voor Baba was de maat vol en alle nog aanwezigen werden gesommeerd binnen twee weken het terrein te verlaten. Eind van de week zal de put klaar zijn en moeten we gaan beslissen over waterpomp en zonnepanelen en kunnen we beginnen met de grote schoonmaak.
Hans en Grietje ziin inmiddels verhuisd naar de grandfamille in Mopti alwaar ze eerst stevig werden ingesopt en schoon geborsteld want een vuil schaap blijkt hier niet te eten en dood te gaan. Inmiddels eten ze zich weer tonnerond.

De intocht van Nicolas

Vorige week donderdagmiddag was het dan eindelijk zover. Vanwege de enorme hitte heb ik op 't laatst besloten toch maar niet mee te rijden op de kar en liet de tocht over aan Hamsa, Oumar en Abdouleh, broer en vrienden van Baba die het paard steeds verzorgd hadden. Samen met Baba, Bathily, de burgemeester van Mopti, Gourou de boekhouder en Allaisin de kleermaker vertrokken we in de Kanari. Het was een groot feest. Ik had een verhaaltje geschreven over de nobelheid van het paard en het respect voor dier en mens. Dat het paard een naam heeft ging erin als koek en werd door alle kinderen gescandeerd. Baba voerde het woord, de burgemeester en Agoda, de chef. Alles is goed voorbereid. Er zit een startkapitaal in de kas voor de eerste weken als er nog geen inkomsten zijn omdat er geoefend moet worden, geld voor de dierenarts indien nodig.

Oumar met Nicolas ( W.Snapper)


Agodja, de chef, Bathily, de burgemeester van Mopti, Yvonne, griot die danst en zingt ( foto W.Snapper)


Baba met rechts Moekoeltoe, de presidente van het comite de cheval


nabespreking met de vrouwen (foto W.Snapper)

een portable voor de chef

Ter voorbereiding op het feest vanmiddag krijgt de chef in zijn hut een mobiele telefoon zodat hij ons kan waarschuwen als er iets met het paard is of anderszins als er problemen in het dorp zijn. Na de instructie volgde het eerste telefoongesprek.

Het paard Nicolas en vrouwenbesnijdenis

Nicolas

Yvonne en Nicolas na de eerste proefrit in de straat van Baba

Morgen is het eindelijk zo ver. Dan wordt het trekpaard Nicolas met zijn kar aangeboden aan de vrouwen van Dialangou. een groot feest is in voorbereiding, Er worden stoelen naar toe gebracht voor de burgemeester en de gasten. In de afgelopen weken is hard gewerkt aan de voorbereiding. Er is een halster gemaakt en de rest van het trektuig in vrolijke kleuren, de dierenarts is langs geweest voor de nodige injecties tegen malaria en parasieten, Hij is gewassen en geborsteld en met boter ingesmeerd, hij heeft het allerbeste eten gehad en heeft de kinderen van Baba en hun vriendjes rondgereden. In Dialangou is een comitee gevormd voor de algehele organisatie rond het paard en Aboeba, een vriendelijke man heeft de verantwoordelijkheid voor het welzijn van Nicolas op zich genomen. Een paard met een naam, dat hebben ze hier nog niet meegemaakt. Maar ik heb uitgelegd dat een paard respect verdiend en daar hoort ook een naam bij. Tegen de schamele hut van Aboeba en zijn familie is een stevige "hangar" gebouwd voor zijn onderkomen. Ezels en schapen staan in de buurt zodat hij niet alleen is.



Voorlichting
In Mopti bestaat een fanclub van Baba: Club des amis de Baba Traore. Deze groep bestaat uit ongeveer 100 tot 150 jongeren uit zijn buurt die een fanclub in het leven geroepen hebben omdat Baba allerlei activiteiten voor hun organiseert en jongeren helpt aan werk, ouderloze kinderen ergens weet onder te brengen en altijd met raad en daad voor ze klaar staat. Ook organiseert hij voorlichtingsbijeenkomsten. Vandaag was er op de hof van het huis aan de overkant een film over de afschuwelijke gevolgen van besnijdenis, hetgeen hier nog , hoewel verboden, op grote schaal voorkomt.



De film wordt vertoond op een oude televisie met nauwelijks kleur. Ook in Dialangou willen we films gaan vertonen met voorlichting over allerlei zaken. Het is een prachtig medium voor voorlichting en het wordt zeer serieus genomen.
Mocht iemand die dit leest een beamer voor ons weten dan zouden we daar heel blij mee zijn. Voor vervoer kan gezorgd worden.

tot slot deze vogeltjes die je hier veel ziet

een paar hoofdtooien op het feest van internationale vrouwendag