zondag 15 juli 2018

Tien jaar Here Bugu


Eind 2018 bestaat Here Bugu 10 jaar. We begonnen met één hectare, in 2015 konden we de tweede hectare aankopen en nu in 2018 kunnen we er nog twee hectares bijkopen. Een emotioneel moment voor Baba en mij. Ik herinner me dat we in 2009 al zeiden dat we graag deze vier hectares wilden hebben om werk te kunnen bieden voor veel mensen en ruimte voor alle activiteiten. En nu is het zo ver!
Kijk naar de indrukwekkende foto's. En alles door de medewerkers zelf gebouwd en aangelegd.
eind 2008

2012, de eerste hectare bebouwd


tweede hectare (links) erbij en beplant
3e en 4e hectaren die voornamelijk zullen worden gebruikt als landbouwgrond.
Een tweede watertoren
De werkzaamheden aan de tweede watertoren zijn in volle gang. Anderhalve meter de grond in gaat de betonnen verankering. Deze watertoren zal aangesloten worden op de tweede diepe put die voldoende water geeft voor de landbouwgrond.

Nianfo de meestersmetselaar heeft de leiding

Diarra is verantwoordelijk voor het ijzervlechtwerk
Hierom heen gaat de bekisting waar het cement in wordt gegoten
De rijst
Afgelopen maand is het tweede gedeelte van de rijst en gierst van de rijstactie van december 2017 verdeeld over de gezinnen om Here Bugu heen. Het gebeurde in het donker voor de voorzichtigheid. De zakken werden zonder ceremonies bij de families afgeleverd. Hun dankbaarheid was groot.


De hitte
Er werd dit jaar veel geklaagd over de hitte. Sedou zei dat ze soms niet meer wisten waar ze het moesten zoeken. Sommigen op Here Bugu vonden een oplossing:


De foto's van Sedou
Sedou beschouwen we als onze hoffotograaf. Ooit vroeg ik hem foto's te maken van de ambachten.
Daaruit ontstond een mooi boek dat ik voor hem maakte.


Het boek is te bekijken via de volgende link:

Sedou Keita
Naar aanleiding van de prachtige fototentoonstelling in het FOAM de afgelopen maanden stuurde ik een aantal van de portretten van Sedou Keita naar Sedou met de vraag om zich de komende tijd bezig te houden met het fotograferen van alle medewerkers op een wijze zoals ze zelf graag gefotografeerd zouden willen worden. Daar gaan we ook een boek van maken met de verhalen over de mensen erbij.

foto's van Keita



Een voorproefje van de foto's van Sedou voor het nieuwe boek:





dinsdag 1 mei 2018

There is no terror in the bang

Een wijsheid van Hitchcock die niet alleen voor thrillers geldt luidt:
“There is no terror in the bang, only in the anticipation of it.”



Dat was wat ik ontdekte toen ik zo ergens in mijn vijftiger jaren, om uit een existentiële crisis te komen, besloot om ‘enge’ dingen te gaan doen. Niet gevaarlijke dingen maar dingen die ik ‘eng’ vond. Jarenlang heb ik geoefend. Het bleek dat het bij mij er vooral om ging om dingen alleen te doen. Want wanneer je iets alleen doet neem je ook de volle verantwoordelijkheid voor de situatie waarin je je bevind. Er is niemand waartegen je kunt aanleunen en zeggen: “zouden we niet zus of zo’ of “ als jij anders had gedaan dan….”. Nee, je staat er midden in en moet handelen of oplettend wachten en vooral goed blijven kijken. Dat oefenen heeft me veel energie opgeleverd en vertrouwen in mezelf. Veel mensen vragen me of ik niet vaak bang ben in Mali. Nee dus. Angst heeft te maken met de voorstelling van wat er voor vreselijks kan gaan gebeuren maar nog niet gebeurt. Ondertussen raak je verlamd en die reactie is gevaarlijk. Dus leerde ik diep te ademen, niet te anticiperen met voorstellingen van wat er zou kunnen gebeuren en goed op te letten.
Ik herinner me een uitzondering. Mijn bed onder het muskietennet met schone lakens was altijd mijn veilige haven waar ik kon bijkomen en nieuwe krachten opdoen. Op een avond sloeg ik de lakens op en zat er een gigantische pad in mijn bed.
Ik was verlamd van angst. Dat beest overigens ook, te zien aan het op en uitblazen van zijn wangen en zijn uitpuilende padde-ogen. Waarschijnlijk permitteerde ik het me om hysterisch van angst te zijn omdat het tenslotte geen levensbedreigende situatie was. Maar al gauw sloeg de angst om in vlammende woede. Hoe haalde dat stomme beest het in zijn hoofd om zich te nestelen in mijn toch al niet groot bemeten comfortzone. Op mijn geschreeuw kwamen de buren aansnellen met machetes en stokken, klaar om de vijand te verslaan. Toen ik sprakeloos naar de pad wees zakten de machetes en de stokken naar beneden en keken zij sprakeloos van mij naar de pad en terug. Tenslotte hebben ze hem gevangen, meegenomen en geroosterd op hun vuurtje, een smakelijk hapje bij de karige maaltijd. Vervolgens kon ik moeilijk inslapen. Ik vond mezelf niet meer zielig maar het lot van dat beest dan weer wel.

Mali is een ’crisiszone’, een land op de rand van oorlog. Ik ben net weer terug na een kort verblijf. Na lang beraad leek het ons niet verstandig om van Bamako door te reizen naar Here Bugu. Zorgvuldige afweging ging aan dit besluit vooraf. Het leek ons beter om, in het belang van de voortgang van Here Bugu en de veiligheid van iedereen, niet te provoceren door als blanke, in de ogen van terroristen en bandieten een vertegenwoordiger van het Westen, daar rond te lopen. Baba en ik hadden volop de tijd om in de hoofdstad alle activiteiten door te spreken en de koers bij te stellen.
Op Here Bugu gaat het goed. De opleidingen aan jongeren zijn een groot succes en er zijn lange wachtlijsten. Bij de laatste opleiding waren zo’n 30 jongens en meisjes betrokken. De jongens leerden stoelen maken en ook brandstof besparende fornuizen uit oude olievaten. De meisjes leerden tassen vlechten.
De leerlingen krijgen tijdens de opleiding ook een warme maaltijd. Sommigen stoppen hun deel in een lapje stof om thuis aan jongere broertjes en zusjes te geven. Ook doen ze mee aan de kringoefeningen die de samenwerking bevorderen en plezier geven.

Op stapel staan opleidingen in leerbewerking, de productie van kippengaas en armbandjes maken. De vrouwen in Djennee werken door aan de grote armbanden die in Nederland verkocht worden door Return te Sender en de Monchy Beads. In Bamako worden de leren tassen verkocht. Ook wordt binnenkort begonnen aan de bouw van een tweede watertoren en de aanleg van waterleiding op de tweede hectare. Werkgelegenheid dus.

In verlengde van de opleidingen is het belangrijk dat we ook werk creëren voor de jongeren.
Op deze manier leveren we een bijdrage aan oplossingen voor de migratie problematiek. Meestal willen jongeren helemaal niet weg maar hebben zij geen keus.

De crisis in Mali stimuleert ons daarom om op volle kracht verder te gaan en een bijdrage te leveren aan de verbetering van de omstandigheden. Ondertussen werken we aan nieuwe plannen. De mensen rekenen op ons!

laatste google earthfoto, de onderste kale hectares willen we er binnenkort graag bijhebben

een leerling van de stoelen opleiding met de leraar
een leerling van de blikslagers-opleiding
de trotse leerlingen met hun eerste houtbesparende fornuis voor thuis

leren armbandjes maken
en tassen




leerlingenoverleg met de leraren


er zijn inmiddels 11 koeien, een project waar medewerkers participant in zijn. het is een alternatieve vorm voor een sociale verzekering


werken aan de bescherming van de bomen


een bruiloft van vrienden







de laatste nieuwsbrief
Terugblik 2017 en vooruitblik 2018
Download verslag (.pdf, 3,5MB)

maandag 15 januari 2018

Rijst, gierst en de muur

Toen we besloten om dit jaar weer een rijstactie te beginnen vroeg ik Sedou en Hamza hoe we het dit jaar zouden gaan aanpakken. We besloten om een 'rijstmuur' te maken. Nadat zij een geschikte muur wit hadden gemaakt kwamen we bij elkaar om een ontwerp te maken. Sedou en Hamza hebben beide geen school gehad. Maar bij de vorige rijstactie begonnen ze met het schrijven van de namen, het maken van een schrift voor de verdeling van de rijst en gierst en ook betrok ik ze elke ochtend bij het kijken naar de bankoverschrijvingen in de computer.
Sedou en Hamza maken eerst een ontwerp voor de muur op papier. Sedou legt in het filmpje hieronder uit wat het motief van zijn tekening zal zijn.
Het filmpje is een klein stukje uit de grote film van 45 minuten die ik heb gemaakt over het leven en werken in  november en december op Here Bugu.
De grote film staat beveiligd op internet.Wil je hem graag zien dan stuur ik je op verzoek het wachtwoord toe (info@rondombaba.nl).



de zakken rijst en gierst worden inmiddels binnengehaald


g


maandag 1 januari 2018

VER-STAAN

Verstaan is zo’n mooi woord. Het betekent dat je van plek moet veranderen om te begrijpen wat de ander bedoelt. Afgelopen tijd werd ik daar weer eens aardig mee geconfronteerd. Door Wi-Fi, appen, telefoneren vanaf waar dan ook, kunnen we voortdurend communiceren. Ontzettend handig. Zeker als je zoals ik in Mali zit/zat. Vliegtuig vertraagd? Geen nood! Al append reorganiseer je de afspraken van de komende dagen. Append stuur ik de groeten van de rijstmuur. Append blijf ik op de hoogte. Heerlijk.
Ik zit op Here Bugu, achter mijn laptop.  
We zitten midden in de rijstactie. De jongens 
komen ’s morgens de namen halen om op de muur 
te schrijven. Er woedt een zandstorm, ik bescherm de laptop 
met een theedoek. Morre komt binnen met een slang die hij heeft 
doorgesneden en waar hij een van zijn kippekuikens in heeft gevonden. 
Om te bewijzen dat hij ze niet gestolen heeft komt hij het laten zien. Getver! 
Musthapa komt binnen om te vertellen dat een wilde kat een gat heeft gemaakt in 
de duiventoren en twee duiven heeft opgegeten. Wat? Een gat, dwars door de lemen muur 
heen? Ik app ondertussen met Nederland om achter sommige voornamen te komen die niet op 
de bankafschriften stonden. De tas van Baba wordt binnengebracht. Baba draagt zijn tas niet zelf, 
dat kan niet want dat is gebrek aan respect. Als zijn tas wordt binnengebracht weet ik dat hij in aantocht is en dat ik even tijd heb om veel door te nemen. Sedou komt binnen. Hij haalt een 
vis uit een zwart plastic zakje en legt hem trots naast mijn laptop. Hij heeft ook eieren en 
een zakje sperziebonen op de markt kunnen bemachtigen. Eten voor vandaag. Hamza 
komt terug van het namen schrijven, de stiften moeten opnieuw gevuld. Hij heeft 
wel alvast het woord ‘namen’ op de muur geschreven, overgeschreven van 
mijn papiertje  want hij dacht dat dat een naam was. Sedou begint met 
een theedoek het zand van mijn tafel van links naar rechts te meppen. 
Baba komt binnen met een gast die een liedje voor me gaat zingen. 
Er komt een bericht binnen dat een naburig dorp is aangevallen. 
De app piept. De voornaam van iemand moet met een C, niet 
met een K. Sedou meld dat de voorraad koffie op is die ik 
heb meegenomen uit Nederland. Wat, geen koffie meer? 
De ventilator stopt ermee. Niet genoeg elektriciteit 
want er is geen zon vandaag. Ook de pompen 
voor het water houden er dan mee op. 
Heel gewoon, gaat zo weer over.

En tussen dat alles door spreek ik  met vrienden en familie uit Nederland. Heel gewoon alsof alles normaal is, zoals in Nederland. Meestal is de connectie zo goed dat we elkaar prima kunnen verstaan.

Even later maak ik met Baba de dagelijkse ronde over Here Bugu. 
“Baba”, zeg ik, “als ik in Nederland ben en met jou telefoneer, dan ben ik vaak ongeduldig en vergeet ik vaak helemaal  dat ik achter mijn comfortabele bureau zit en jij misschien wel in een hete zandstorm op een markt een koe staat te kopen met een heleboel mensen om je heen en de hele mikmak van het Malinese leven”. 
“Ja”, zegt Baba, “meestal heb ik de indruk dat je daar niet aan denkt”.

Pffffff, ‘Verstaan’ is via onze heerlijke communicatiemiddelen nog moeilijker geworden. Je denkt dat je elkaar begrijpt maar ‘verstaan’? Bewegen we wel genoeg?

Dat is mijn voornemen voor het nieuwe jaar: blijven verstaan!
We wensen iedereen een bewegelijk 2018 toe.